Birçok okurun aksine yazarı, ilk olarak “Uçurtma Avcısı” eseriyle değil de “Bin Muhteşem Güneş” adlı eseriyle tanımış bulunmaktayım. Kahredilen kadınların, kız çocuklarının kiminin kendi tercihiyle kiminin hayatında tesadüfleriyle, zorbalıkla, zorlukla sürüklendiği acı dolu yollar. Sonunu bilmeden yapılan seçimler, çocuk olmak, sevgili olmak, kadın olmak, anne olmak… Neydi tüm bunlar. Sadece insanların (erkeklerin) izin verdiği kadar mı yaşayabilirdik?
Ya da izin veriyorlar mıydı, biz yaşıyor muyduk?….
"Öncelikle çok güzel bir kitap son sayfalarına yakın hep ağlayarak okudum. Mem ve Zin birbirini çok seven iki genç ve bir türlü kader onları birleştirmiyor. Mem zindanda 1 yıldan fazla kalınca ölüyor bunu duyan zin hemen mem'in mezarı başına gidiyor ve söylediği bir söz var "Ey bahçesini bırakıp giden bahçıvan! İşte bahçen burada yetişmiş ve meyvesini vermiştir. Fakat bahçen sahipsiz ve bahçıvansız kalmıştır "
