"Pedro, doğruyu söyle. Harabeye mi benziyorum?" Sessizlik. Yeşil gözlerde canlanan merhamet. "Benim küçük kızım, aslında hepimiz birer harabe değil miyiz?"
Bugün tavanımdan özür diledim. "Sana bakıp bakıp ağladım, tüm acımı sana gömdüm, her ağrımın resmini ve her intikam hayalimi sana çizdim. Özür dilerim," dedim. Yine sustu, hep yaptığı gibi.