Şiirin alışkanlıklarımızı yenerek bizi bencilliğimizin ve mantığımızın ve pratik hayata yönelik zihnimizin egemenliğinden kısa bir süre için de olsa kurtararak bunu başarmak gibi bir görevi vardır.
Daha düne kadar, benim doğduğum şehirde, Urfa’da yaşlılar arasında Fuzûlî Divanı’nı ezbere bilen, Yunus’u ezbere bilen insanlar vardı ve bunun en ilginç yanı, bu edebiyat ve şiir dostlarının çoğu ümmidir, esnaftan kişilerdir. O güzel insanların da nesli tükendi bugün.
-M. Atilla Maraş-