Yaklaşık 3 sene önce bu kitabı okumuştum.Okuduğumu bile unuttuğum bu güzel eserle bir şeyin farkına vardım.Bir kitabı bugün okumak ile yarın okumak arasında uçurum var.Insanın bakış açısı her gün değişiyor.Gelelim kitaba, kitap her iki tarafa da ışık tutuyor. Yarım kalınmış hayatlar,ruhsal boşluklar,sessiz protestolar...Bireyin iç dünyası yönelimi etkisini çok güzel hissettiriyor.Her şeyiyle bu kadar kolay kabullendiğimiz sistemin aslında nasıl da içten içe bizi bataklık gibi yuttuğunun özeti.Halbuki o sadece Gül Yetiştiren Bir Adam'dı...
Reklam
Öncelikle Ahmet Mithat Efendi'ye ön yargı ile yaklaşmıştım.Felatun Bey ile Rakım Efendi eserinden sonra olaya meddah misali müdahil olma durumundan dolayı pek beğenmiyordum.Lakin bu eseri çok güzeldi.İlk 50 sayfa hariç olaya pek müdahil değildi.Ayrıca roman gizem,merak,heyecan,macera,entrika bir arada güzel işlenmiş.Bir solukta okudum.Bence fırsat verilmesi gereken bir roman.Her olayın başka bir penceresi,bakış açısı olduğunu gözler önüne seriyor.
"Hasta olmayanlar bizi ne kadar az anlayacaklar"
Eğer ki yaşadığım hastalıktan önce bu kitabı okusaydım bu kadar etkilenmezdim.Hasta psikolojisi o kadar iyi işlenmiş ki tekrar o doktor,hastane günlerimi hatırladım.Ağaçların bile sıhhatine imreniyorum cümlesi kalbimde sızı olarak kalacak.
