Yazmak anlatmak iyi gelirdi belki. Ama kötü de değilim ki? Sadece anlamımı kaybetmiş olma düşüncesi belki de sürekli olmak istediğim o "basit insan" kalıbına sığabilecek kadar daralmış olma hissi biraz mide bulandırıcı olabilirdi. Ama ben bunu hissetmiyorum. Yazacak hiçbir şeyim yok sanki. Kardeşimin hikayesi kitabındaki karaktere dönüşüyorumdur belki...
Ne çok bahseder oldum hissizliğimden...