unstablemind

unstablemind
@unstablemind
One must imagine Sisyphus happy.
Zira en fazla hatırlananlar, hakiki olanlar değil, en yüksek sesle haykırılanlar ya da yeterince kalın puntolarla basılanlar oluyordu. Böyle bir hatırlama hışırtısı yeteri kadar uzun sürdüğündeyse, diye düşündü sonunda, bir süre sonra tarihin bir parçasına dönüşüyordu.
"Suçluluk ile kırgınlık hissetmek arasında bir seçim yapmanız gerektiğinde, her defasında suçluluğu seçin." Bu bilgece tavsiyeyi o günden beri birçok insana aktardım. Bir şeyi reddetmek sizde suçluluk duygusu yaratırken, rıza göstermek ardında bir kırgınlık bırakacaksa, suçluluğu tercih edin. Kırgınlık ruhun intiharıdır.
Yapılması gereken temel ayrım kendisine ait olan ile olmayan arasındadır. Kendi sınırlarımın nerede başlayıp nerede bittiğini bilmiyorsam, potansiyel olarak tehlike arz eden bir şeyin sınırlarıma ne zaman tecavüz ettiğini de bilemem. Tanıdık olanla yabancı olan ve selim olanla zararlı olma potansiyeli taşıyan arasında yapılması gereken ayrımlar, kendisine ait olana ve olmayana dair doğru bir değerlendirmeyi şart kılar.
Sanırım Ecinniler'de bir yerde, Dostoyevski, insanın mutlu olduğunu bilmediği için mutsuz olduğunu, tek sebebin bu olduğunu söyler. Babam Dostoyevski ile pek içli dışlı olmasa da, tam tersini iddia ederdi. Bir keresinde, sesini hafifçe kısarak -belki bu yüzden aklımda kaldı- bir grup arkadaşına şöyle dediğini duydum: Biz burada ne kadar mutsuz olduğumuzu bilmediğimiz için mutluyuz.
“Balıklama atlaması için insanın suyu anlaması gerekmez!”
Sayfa 36·Kitabı okudu