Ne zaman bir yere, bir işe, bir kişiye yabancı hissetsem oradaki ortama daha fazla uymaya, oradaki insanlara daha fazla benzemeye çalışmak yerine çözümü, o ortama daha fazla özgün "ben" katmakta bulacaktım.
Kabuğumu kırıp "dışarı" diye etiketlediğim ortama ve kişiye, kendi içimden bir parça akıtınca bir anda oralar artık benim de alanım olmaya başladı. Açıkça benim özümden parçaları ortaya saçmış, oraya kokumu bırakmıştım. Artık ortam yabancı değildi.