Gece, insan yolda giderken, Tanrı'yı usuna getirmeden edemez sanıyorum. İnsan, gece yorulmadan yürüse, yürüse, yürüse, yürüse Tanrı'yı bulur. Bir yürümemiz kalıyor O'nu bulmak için.
Tanrı'sız ne eder, nasıl geçirir bir gecesini insan?
İnsan O'na bağlanmadan nasıl bulabilir sabahı? Tanrı olmasa kim kurtaracak geceye düşeni?
Beni O tutuyor : yoksa düşerim boşluğa + insansızlığa + susuzluğa.
..şöyle diyor Van Gogh: " Dile gelmeyen, sözle anlatılmayan bir umarsızlık karşında - yalnızlık, yoksulluk, bahtsızlık, her şeyin sonu, bitimi- işte o anda Tanrı düşüncesi doğar birdenbire kafamızda. Başkaları değilse de ben bunu duyarım."