Yaşamımda yeni olan her şeyden ürküyordum aslında. Çünkü hayat o kadar suratını asıyordu ki, karşımda yeni olan her şey bir öncekinden daha kötü olacak gibiydi.
Insanlara bir şeyler anlatmaya çalışmak buharlı bir cama
yazı yazmaya benziyor. Özenle yazıyorsun, apaçık belli oluyor anlattıkların. Sonra silinip gidiyor.
Bütün bunlar bir tarafa ben sadece anlatmak istiyorum.
Yalnızlara özgü delice bir istekle anlatmak istiyorum. Her yalnızın aradığı bir fırsattır anlatabilmek.
"Bil ki ey sevgili!
Ben seni aklımdan hiç çıkarmadım;
ben sadece aklımı çıkardım.
Ve böyle bilsin bütün dünya, ben aklımı senin râmına değil, senin uğruna senden çıkardım."*