“Bir eski Türk filmi izlemek istiyorum.İnsanların saf olduğu zamanları anlatmalı.Genç kızlar sevdiğinin parmak ucuna bile dokunduğunda ürpermeli.Kadınlar öpüşürken hamile kalmalı.Adamlar çok güzel bakmalı.Bakılan kadınlar çok güzel utanmalı.İlle de şarkılar olmalı.İlle de…Sen uzaklarda değil, damarımda kanımsın…’ demeli Neşe Karaböcek,’Seni andım bu gece…’ diyen sesi gelmeli Emel Sayın’ın,Sonra Zeki Müren söylemeli;‘Elbet bir gün buluşacağız
Mesela bazen ağlayan birini görüyorum, gördüğüm zaman içim acıyor. Ona acıdığımdan değil. Duygularını dışarıya yansıtmasına da üzülmüyorum. Acaba ne yaşamış olabilir de böylesine üzülmüş diye iç geçiriyorum. Hayat bazen insanlara kötü davranır. Sen, ben, o... Herhangi biri yani, herkes her şeyi yaşayabilir ama insan yine de üzülüyor.
Atılmayan mesajlar, söylenmeyen sözler, yarım kalan hikayeler, kavuşulmayan tren garları, birikmiş sarılmalar, aşılmayan mesafeler, çaresiz beklemeler, denize çıkmayan sokaklar, o sokaklarda tutulmayan eller, atılmayan adımlar, kurulmayan hayaller yada gerçek olmayacağını bile bile kurduğunuz acı hayaller…
Dünya yuvarlak diye sizin de dönmenize gerek yok.
"Yürümeye iknâ edip yol ortasında bıraktığınız herkesin gölgesi,başka yollarda önünüze düşecek.
Dünya birazda bu yüzden yuvarlaktır..."