x
@vegas
anne. lütfen elinden gelsin ve beni doğurmamış ol. mutlu ol.
sen öldükten sonra hayat çok garip bir hâl aldı. dışarıdan bakınca her şey normal görünüyor ama benim içimde hiçbir şey eski yerinde değil. bazı sabahlar uyanıyorum ve bir an her şey aynı sanıyorum, sonra aklıma geliyor. işte o an gün baştan bitiyor. alışılır diyorlar ya, ben pek inanamadım. sadece yokluğunla yaşamayı öğreniyorsun, o kadar.
en çok da konuşamamak zor. sana anlatacağım şeyler birikiyor, içimde kalıyor. kimseye aynı şekilde anlatamıyorum. bazen anlatmak istemiyorum bile, çünkü seni herkes benim bildiğim gibi bilmiyor. sen benim hayatımın içindeydin, başkalarının değil. o yüzden susuyorum çoğu zaman. bazı günler iyiyim gerçekten. gülüyorum, bir şeyler yapıyorum. sonra bir anda aklıma düşüyorsun. özel bir sebep yok, sadece düşüyorsun. o an içim sıkışıyor ama belli etmiyorum. insan her seferinde dağılmak istemiyor. mezarına geldiğimde büyük cümleler kuramıyorum. zaten gerek de yok. bazen sadece oturuyorum. bazen içimden “buradayım” diyorum. sanki duyman yeterliymiş gibi. seni özlemek artık ağlamak değil benim için. daha çok eksik hissetmek. tamamlanmayacağını bilerek yaşamak. zor ama başka yolunu da bilmiyorum. ben böyle devam ediyorum işte. senin yokluğunla ama seni unutmadan.