süveydalar biriktirdi kalbinde
şimdi güneş doğsa ne doğmasa ne
hep gece,
hep gece onun gözlerinde.
çiş ve bira kokusundan nefes alınamayan tren istasyonunun duvarında bir yazı:
"la vie est belle"
acımasız kırarsınız dallarımı
korkmuyorum sizler gibi ölümden
çünkü toprağa karışınca
tekrar ağaç olmanın çaresini bilirim.
Oktay Rifat
Oktay Rifat