Ramazan ŞAHİN: "Cengizhan Konuş - İstisna": Cengizhan Konuş - İstisna İstisna ‘’Ben benimle bir şey olamadım seninle çokça sevmek olurdum.’’ Pekala benimle sonu belirsiz bir Kasım olabilirsin ya da sıcaklığı etine benzeyen Temmuz çayırda meleyen kuzunun ekmeğini ben çaldım biliyorsun düz yolun sonunda ikimize bir sapak vurdum Can derdi ve geçmeyen kuraklıklar buldum İklim şartlarını bahane edip sarıldım sana içimde bu kadar biriken neydi neydi beni zehirleyip kapına bırakan çeşmeler kuru, ovalarıma inmemiş kimse göğe benzeyen yerlerim sasımış evvela önce sana ve sonra hep sana bakmışım Sana bakarken sızlamış yüzümün harfleri Kalbimde işgal hazırlığı, kış ve endamın bazen ovalayınca da geçmiyor dünyanın nevresimde bıraktığı izin ağrısı ben o adam mıymışım hani karanlıkta saçlarını örerken ağlayan geceler can taşıyor buna inanıyorum yoksa nasıl böylesine sessiz kalabilir canı olmayan Benim de kaybettiğim şeyler var aklıma gelince kendime kırıldığım Recme yatırıldığımda karaydı gün tuhaf sesler uydurmuştum duyayım diye sağırlığımı Boğulurken boy verdim ucuza kapattım tufandan sonraki günleri Üstelik hayat ikimizden daha sahici üzülme aynı sona koşabiliriz nasılsa aynı aşk, aynı yatak ve aynı mesafe aramızdaki beni uyar/ bana hayret taşı/ yar olmaya meyilli ismimi fısılda/ evimi taşla/ yönümü şaşırt/ beni bu yerden alıp başka bir yere bağışla/ her şey olabilirdin bana/ Allah'la konuşurken göğsüme gelen ağlamak istisna/ *** Cengizhan Konuş - 1000Kitap

Ramazan ŞAHİN