"Ben yaşlandım Peter. Yirmi yaşımı geçtim. Uzun zaman önce büyüdüm ben."
"Şimdi niye uçamıyorsun anne?"
"Çünkü büyüdüm canım. İnsanlar büyüdüklerinde bunu nasıl yaptıklarını unutuyorlar."
"Neden unutuyorlar?"
"Çünkü neşelerini, masumiyetlerini kaybediyorlar, kalpsiz olmayı bırakıyorlar. Sadece neşeliler, masumlar, kalpsizler uçabilir."
"Başka çocukların asla bilemeyeceği sayısız heyecan yaşamış olabilirdi, fakat o an pencereden, sonsuza kadar ona yasak olan o biricik sevinci seyretmekteydi."
"Dünyadaki bütün kalpsizlikleri bir kalemde silip atarız -evet, çocuklar öyledir işte- ve güzel şeyleri alırız; tamamen bencilce yaşarız, sonra özel ilgiye ihtiyacımız olduğu anda da son derece asilce geri döneriz, tokat değil ödül alacağımızdan son derece eminizdir."
"Hiçbiri bilmiyordu ki olacakları. Belki de bilmemek en iyisiydi. Bu sayede son bir mutlu saat yaşamışlardı; bu adadaki son saatleri olduğundan, o altmış mutlu dakikayı neşeyle kucaklayalım. "