Hayat bazı şeyleri beklemek için yeterince uzun değil...
Yolunu bulmak gerekir her şeyin...
Unutmanın mesela , ya da alışmanın. Belki de yeni bir sayfa var her şeye en baştan başlamanın..
Kaybettiğin anlayacaksan bunu mümkün olduğunca erken anla
Umudun kırılacaksa daha erken kırılsın
Çünkü ne kadar erken yüzleşirsen o kadar çabuk alışırsın
Hayat terk edenlerin yasını tutmak için yeterince uzun değil
KALAN HİÇ KİMSE GİDEN HİÇ KİMSENİN UMRUNDA DEĞİL...
Hafifleyen ağrılar zamanla dinen sancılar bambaşka pencereden açıyor insana.Acının da kırgınlığın da bir zirvesi var istesende daha fazlasını yaşayamıyorsun.İşte ben o zirveye ulaştım daha ötesi yok... Tam o noktaya ulaştıktan sonra hiçbir şey daha fazla incitemiyor ve artık yokuş aşağı inmeye başlıyorsun...
Onca zaman sonra bana ilk defa " Bitsin" dediğinde boş bir anımda mideme kuvvetli bir yumruk yemiş gibi hissettim. O an binlerce kelebek midemde öldü sanki , nefesim kesildi... Sonra bir şekilde yoluna girdi her şey. Ama bir daha dikiş tutturamadık.
Ayrılığı bir kere kafaya soktun mu onu oradan çıkarmak artık mümkün olmuyor. Belki biraz erteleniyor , düzelmiş gibi oluyor ama asla düzelmiyor...