başta jung ve epigenetikten bahsettiği için aşırı ilgimi çekti tabi isminin de payı var, sunduğu bilimsel şeyler oldukça mantıklı olsa da sanırım bi yerden sonra kendini tekrarlıyor ve jungiyen terapiden cıkıp kişisel gelişim kitabına evriliyor. bu kadar tutulmasının sebebinin büyük oranda mutsuzluğumuzu gene başkasına yıkmamızda son derece yardımcı bi kitap olmasına bağlıyorum. evet bazı travmalar genetik, ama mutsuzluğumuzu dedemize yahut onun babasına yıkmak da saçmalık. sorumluluğu üstümüzden dedemize atmak bu baya. kitabın anlatmak istediği şey bence güzel ama bakış açınıza göre değişicek bi kitap yanlıs algılanmaya “kolaya kaçılmaya” çok müsait.