bana nisandaki yerimi göster
zaman hep suyun akışını gözler
yağmur, yeniden bulut olmayı
ben o nisan gününü özlerim
eski nisanları özler gibi
bilsen!
sana uzaktan bakmakla
bile avunurdu gözlerim
yüzümü son baktığım aynada unuttum
gölgemi, son girdiğim odada
ayaklarım gitmek istemiyor artık hiçbir yere
ne ahşaba uzanıyor ellerim
ne yaşanmamış günlere
bir geminin güvertesinden
dalgalara bakar gibi
uzaklaşmasını izliyorum hayatın
şehrin yırtmacı mavi
gök tunç rengi
içimde gençlik günlerine
dönme hayali