İçimi kemiren düşünceler duygularımı karıştırıyor, darmadağın ediyor. Sonra bir bakmışım yorulmuş bir ben ve buruk bir gülümseme.
Ağlamak isteyip ağlayamamak, gülmekten daha zor oluyor bazen.
İçin içini kemiriyor yine kendinle kalıyorsun.
Elini birine uzatmaya aklın el vermiyor. Duyguların da kalbine geçit vermiyor. Bu sefer olacak diyorsun ama bir yerde tökezliyorsun. İçinde kalanlar yaran, isteklerinde acın oluyor.
Bitecek sanıyorsun bazı şeyleri. Sonunda bitmeyecek olduğunu kabulleniyorsun...