nursay

nursay
@wnursa
.
istanbul
2 okur puanı
Şubat 2025 tarihinde katıldı
Ailemiz benliğimizin bir kısmını parçalarken bir kısmını tamamlar.Hayatımıza giren diğer insanlar da ailemizin parçaladığı kısmı onarırken diğer yarıyı kırıp dökerler. Kırıldıkça yapıştırılan bir vazo gibi taşırız kendimizi.Dönüşür, değişiriz durmadan. Kendi kırıklarımızı kendimiz tamamlamadığımız sürece başkalarının verdiği o şekli bozuk forma mahkûmuz.
Kendimizle baş başa kalamadığımız için mi vicdanımızın sesini duyamıyoruz? Yoksa o sesi bastırmak için mi kalabalıkların gürültüsüne sığınıyoruz? Hangisi bilemiyorum… Ama ikisi de aynı kör kuyuda yankılanan,insanın kendiyle çarpıştığı bir hezeyan…
Yaşamak… Hiç bir şey bilmeyerek yahut bildiğini sanarak geçirmek hayatı… Büyük bir kaos içerisinde, başkalarının olaylar zincirinde bir o tarafa bir bu tarafa savrularak yaşamak…Daha hiçbir şeyin farkında değilken sırf ölüm korkumuz yüzünden bizden bir parça getirmek dünyaya … Kim olduğunu ,niçin hayatta olduğunu bile tam öğrenemeden kaybolup gitmek sonra…
Bilmiyorum, insanlar neden böyleler? Neden herkes, anlaşılmamanın ve anlamamanın yarışını yapıyormuş gibi bir hâl içinde? “O şöyle yapmış, bu şunu demiş,” diye saçmalıklarla, dedikodularla,
Alıntı