-Lazare?
+Evet?
Bir an durdu.
-Sanırım... Seni seviyorum.
Hemen ardından, saçma bir şey söylemiş gibi telefonu kapattı. Peki saçma olan neydi? Sanmak mı? Yoksa beni sevmek mi?
İşte böyle bir şeye dönüşmüştüm. Duyarsız değil ama dalgın. İçinde bulunduğum olayların dışında. Suskun değil, aksine çenebaz ve gülünç durumlara içten gülen biri. Artık hiçbir şeye bağlı kalamıyordum. Nihayet gerçekten filozof olmuştum, her şeyi soğukkanlılıkla karşılıyordum. Bunu bulmak için fakültede boşuna debelenmiştim!.. Düzenbazlar ülkesinde ufak bir gezi ve hop!... kopma, ataraksi, apati... hepsi çantadaydı.
Sayfa 113 - 7- Dayak, Kötek ve Çakmak·Kitabı okudu