Bugün akşam üzeri bir arkadaşım aradı, evlilik hazırlığında olan fazlaca heyecanlı ve tezcanlı bir arkadaşım. Aradığı dakikalarda ben ailemle birlikte bir kargaşanın ortasından yeni çıkmıştım. Nefesimi daha tam toparlayabilmiş değildim ama telefonunu açtım. Birkaç bir şey söyledikten sonra, biliyor musun çok kötü şeyler oldu, ağlamak üzereyim dedi. İnsan böyle bir girişe daha farklı bir şey bekliyor doğrusu. Ne oldu dedim, "kendime elbise aldım, bedenime uymadı değişim için gönderdim, bir kaç saat muhatap bulamadım, istediğim güne yetişmeyecek, o a uygun şal rengi bakacaktım, ağlamak üzereyim" dedi. Nasıl tepki vereceğimi bilemedim. Bazen alay mı ediyorlar bilemezsiniz ya öyle işte.Dert dediği şeyin sıradanlığına ve kendi hayat çizgimin zikzaklarına, engebelerime, kederlerime baktım. Yani bazen sıkıntısızlıktan sıkıntı üretmeye çalışıyorlar gibi hissediyorum. Bu dünya için fazla konforlu görünüyor hayatları doğrusu.. Sonra sakinleşip düşündüm ve dedim ki demek O, o kadarını kaldırabiliyor.. Herkesin kapasitesi dimağı farklı..