Yağmur Toprak
@yagmurkitap1
33 okur puanı
Şubat 2023 tarihinde katıldı
Yazarın altı çizilecek, başucuna not edilecek cümlelerle dolu kitabında önce güçlü bir kadın karşılıyor bizi. Yanlışı hiçbir zaman kabul etmemiş, sevdiği adam ölünce yalnız kalsa bile asla kötülüğe boyun eğmemiş bir kadın. Bu kadın hem oğluna hem de okura, "oku" çağrısının gerçek anlamını veriyor. Daha sonra öğretmen kelimesinin anlamını yücelten kişilerle karşılaşıyoruz. Ve yazar almak İsteyene, öğretmen kimdir sorusunun cevabını çok güzel bir şekilde aktarıyor satır aralarında.
Sayfalar ilerledikçe Ali Rıza'nın hayatı, zamanın değiştiremediği düzenle çarpışarak, okura, sevgiyi, adaleti, kula kulluk etmeyi, düşünmeyi, eğitimi ve daha birçok kavramı sorgulatıyor. Yazarın kalemi akıcı fakat durup düşünme ihtiyacı da doğuruyor. Ne olursa olsun kalemiyle mücadelesine devam eden, her şeye rağmen düşünmekten ve düşündüğünü aktarmaktan geri durmayan bir adamın öyküsü hüznüyle beraber güzel bir okuma sunuyor.
Kitabı okurken, yazar acaba karakterlere mi ayna tutuyor yoksa okura mı diye düşündüm. Çünkü bu beş kişinin katman katman açılan ruhunun derinliklerinde ve hayat hikayesinde hepimizden parçalar var. Hem akıcı hem de bu yüzleşme anlarından dolayı zaman zaman bir soluklanma ihtiyacı hissettiriyor.
Psikolojik derinliği olan bu beş kişinin bakış açısından dinlediğimiz hayat hikayesi, her şey bir yana önyargılarımızı yüzümüze vuruyor. Çünkü gerçek sarsılmaz bir kavram değil, tek ve biricik değil. Gerçek her bakış açısına ama özellikle yaşanmışlıklara göre değişen bir olgu. Hayat kader ve seçimlerle ilerliyor belki ama biriktirdikleriniz ya da sizden eksilenler belirliyor o seçimleri. İzin verirseniz ve hatta siz izin vermeseniz de çocukluğunuz, travmalarınız oluşturuyor gelecek çizginizi. Burada önemli olan Ece'nin pişmanlığı gibi geriye dönüp baktığınızda boşa gitmiş bir ömür görmemek sanırım.
Yazarın kalemi çok net, okuru düşündürüyor ama bir anlam karmaşasına sokmuyor. Aşk, aile, çocukluk, kader ve seçimler üzerine psikolojik yönü ağır basan ve sorgulatan bir roman. İnsan ruhunun yaşa ve yaşanmışlıklara göre şekillenen dehlizlerine inmek isteyenler severek okuyacaktır, tavsiye ederim.
Kitap biterken, hiç mi okura acımadın ey yazar diye düşündüm. O nasıl bir sondu öyle. Hikayenin İçine dalıp, müdahale etmek istedim. Kitabın ilk bölümlerini geçince kapılıp gidiyoruz zaten sayfalara. Ama özellikle o son bölümleri okuyunca, vay be King, önermekte haklıymış, herkes okusun diye düşünüyorsunuz.
Psikolojik gerilim türünü seviyorsanız, duyguların okura geçtiği bir anlatım mevcut. Fakat bununla beraber konu birkaç açıdan da bizi yakalıyor. Bir kitabı okuyoruz, yorumluyoruz ama yazarın bakış açısından bir eser ne ifade ediyor onu çok düşünmüyoruz. Yazmak, kitabınızın basılması, en çok da okura ulaşması. Jake şu cümlelerle anlatıyor bunu: "Kısacası kitabın ne kadar iyi olursa olsun eserinin kabul göreceğinden emin olamazsın. Ve kimse okumuyorsa aslında eserin yoktur."
Benim ilgimi çeken bir diğer durum da hem karakterler hem de olaylar için ne düşüneceğinizi şaşırıyorsunuz. Genelde iyi, kötü, mutlu son, mutsuz son gibi net durumlara alışmışız. Bu kitapta haklı, haksız, ne olmalıydı düşüncesi çok değişiyor. Uzun uzun üzerinde tartışılabilecek, okuması çok keyifli ve gerilimli bir kitap, tavsiyemdir.
Bazı hikayeler yarım kalır. Bazıları ise bir asrı aşıp gelen bu hikayeyi tamamlamak için seçilir. Ama toparlanmak, tamamlanmak için önce dağılmak gerekir. Ne için yaşadığını bilmez, hayatın içinde savrulur, yaralanır, kırılır, dökülür insan. Ve gün gelir, İnanmayı seçer. Gerçekle hayal karışsa da yaşadığın senin inandığın kadardır. Bir huzuru da vardır inanmanın, yolu açar...
Birbirinden güzel cümleleriyle yine ilmek ilmek İşlemiş #özlembinel. Sevde ile savrulduk durduk kitap boyunca. Acısını, arayışını hissettik. Bazı bölümlerde yıllar önceye, ilk iki kitaptaki hikayeye gittik. Kitabın sonunda yılları aşıp gelen bir mektup var ki, tüm seriye en anlamlı noktayı koydu. Sırf o mektup için bile tekrar okunur bu güzel hikaye. Ayrıca sürprizler de var sonlarda. Hiç beklemediğimiz bir karakter giriyor kurguya. Farklı, özgün bir dokunuş olmuş.
Üçlemenin son kitabı. Bağımsız okunmasını önermem. En baştan başlayın. Tıpkı bir puzzle gibi, parçalar birleşecek ve muazzam bir resim çıkacak ortaya, Yazarın da dediği gibi; 'Adı aşk, adı sevda, #adıherneyse ... Yazarın kalemiyle mutlaka tanışmalı, tavsiyemdir.
Yazar kitabın bir bölümünde şöyle diyor: "Hatıralar, bir devre ışık tutar, o devrin olaylarına ve toplumun muhtelif dinamiklerini yansıtır. Bilhassa hayatları nesilden nesile aktarılan, gönül insanlarının İç dünyalarının daha iyi tanınması için onunla ilgili hatıraların bilinmesi okuyanı, dinleyeni duygu ve düşünce olarak hatıranın sahibinin yaşadığı zamana ve coğrafyaya götürür."
Kitap boyunca hissedilen tam da bu aslında. Aşık Veysel ile birlikte dağlarda koşuşturan, akan suya, çiçeğe dalıp giden, Güneş'e yüzünü dönen bir çocuk olduk önce. Sonra gözünü kaybederken ki acısını hissettik derinlerde. Karanlığa karşı üzüntüsünü... Sonra saz ile tanışıp arkadaş oldu. Sayfalar ilerledi, sözleri dilden dile yayılmaya başladı. Çaldı, gönlünden dökülenleri fısıldadı.
Bu dünyayı ayakta tutanın sevgi olduğunu anlatmış tekrar tekrar. Tabiata, ayrım yapmadan insana, hayvana. Anlayabilene büyük dersler vermiş her konuştuğunda. Zekasını ve şakacı hallerini de tanıdık, onunla yolu kesişen onca insanın anılarında. Görmek gözle değil, gönülden bakmakla olurmuş bir kere daha anladık.
Duygu dolu, güzel bir kitap okudum. Aşık Veysel ile ilgili doğru bildiğim yanlış bilgileri de öğrendim kitapta. Merak edenler için okunmaya değer bir eser çıkmış ortaya.
