“ Bir Erzincan türküsü, aşkla söylenen, aşkı söyleyen... “Kaşların karesine / Gül koymuş aresine” diye devam edip gider türkü. “Ben senden hiç ayrılmam kabre girmeyince” der sonrasında. Kavuşmaların kolaylaştığı kadar ayrılıkların da kolaylaştığı bir zamanda nasıl anlayabiliriz ki kabre girmeden ayrılınmayacağını? Çok çabuk tüketiyoruz şimdilerde kavuşmayı da ayrılmayı da... Neydi bir ömür boyunca düşüne dalınan? Neydi insanı düşe daldıran gerçek? Sahi, neydi? “