Ümit Yaşar Oğuzcan

Ümit Yaşar Oğuzcan

8.9/10
298 Kişi
·
953
Okunma
·
545
Beğeni
·
12.085
Gösterim
Adı:
Ümit Yaşar Oğuzcan
Unvan:
Türk Şair
Doğum:
Tarsus, Türkiye, 22 Ağustos 1926
Ölüm:
4 Kasım 1984
Ümit Yaşar Oğuzcan, (22 Ağustos 1926, Tarsus - 4 Kasım 1984), Türk şair.

22 Ağustos 1926 tarihinde Tarsus’ta doğdu. Eskişehir Ticaret Lisesi’ni bitirdi (1946). Türkiye İş Bankası’na girerek Adana, Ankara veİstanbul’da çalıştı. Halkla İlişkiler Müdür Yardımcısı görevinde iken, hizmette otuz yılını doldurunca kendi isteğiyle emekliye ayrıldı (Haziran 1977). İstanbul’da kendi adını taşıyan bir sanat galerisi kurdu.

Şiire 1940’da Yedigün şairleri arasında başlayan; 1975’te 33 şiir, 4 düzyazı kitabı, 13 antoloji ve biyografik eser, toplam 50 kitap çıkarmış bulunan, şiir plakları, şarkı sözleri ve yergileriyle tanınan Oğuzcan, günümüzün en popüler şairlerinden biridir. Genellikle Faruk Nafiz Çamlıbel duyarlılığında ve aşk, ayrılık, özlem temaları ekseninde çoğalttığı şiirini, 1973’te büyük oğlu Vedat’ın ölmesi üzerine, hayatın boşluğu, ölüm ve acı gibi derinliklere, öz ve biçim yoğunlaştırmalarına yöneltti. Şairlik başarısını, daha etkili, aruzla yazdığı rubailerinde gösterdi.
… Seni benden başka hiç kimseyle paylaşmaya razı değilim. Zaten sen bir bütünsün; bölünemezsin, paylaşılamazsın ki! Ben hep sevdim sana gelinceye kadar. Seni sevmeye hazırladım kendimi. ilk sevdiğim değilsin elbette, ama son sevdiğim olacaksın. Seni tanımadan önce yalnız sevmenin hazzıyla doluydu yüreğim, gururluydum, çünkü; seven bendim. Yalnız benim hakkımdı sevdiğimi yüceleştirmek, onu erişilmez yapmak, ölümsüz kılmak benim hakkımdı. Sevildiğimi, hele senin tarafından sevildiğimi anladığım anda gururum yok oldu. Aşkın büyüklüğü karşısında eridiğimi hissettim...
Anlamıyor musun?
Sen sevildiğin için güzelsin bu kadar
Ben sevilmediğimden böyle çirkinim...
Ne olur çekme ellerini karanlığımdan
Bir sen kaldın dünyada güzel bildiğim
Ümit Yaşar Oğuzcan
Sayfa 491 - Everest Yayınları
Gitgide alışıyorum sana....
Hiçbir alışkanlık bu kadar güzel olamaz...
Ellerin ellerimden uzaksa nasıl güçsüzüm bilemezsin...
Yanımda olduğun zamanlar;
Sigara dumanı gibi ciğerlerime doluyor,
Alkol gibi damarlarıma yayılıyorsun...
Durmadan başım dönüyor verdiğin hazdan...
Alışkanlıklar daima korkutur beni...
Düşün ki ben yaşamaya bile alışkın değilim...
Kendimi kendime alıştıramadım yıllardır...
Fakat şimdi sana alışıyorum...
Alıştıkça özlemim artıyor, daha yoğunlaşıyor.
Yalnız içimde garip bir korku var.
Sana alışmaktan değil seni kendime alıştırmaktan korkuyorum...
Bir gün sana şimdi verdiklerimden daha güzelini
Daha değerlisini verememekten korkuyorum...
Bir gün ansızın ölmekten ve seni, bana olan alışkanlığınla
Yapayalnız bırakmaktan korkuyorum...
Oysaki her zaman ve günün her saatinde
Yanında olmalıyım senin... Bana alışmış olmaktan
Pişmanlık duyacağın bir dakikan bile olmamalı...
Bütün zamanlarını zamanlarımla karıştırıp
Emsalsiz bir zaman bileşiminde yaşatmalıyım seni...
Uykularda bile aynı rüyayı görmeliyiz.
Her şeyin ve her zevkin yarısı senin olmalı, yarısı benim...
Bana alış demeyeceğim... Nasıl olsa alışacaksın bir gün...
Şimdi çirkinliğimde güzellikler bulan gözlerin,
O zaman en güzeli görecek bende! Alışkanlığınla,
Sevginle yepyeni bir ben yaratacaksın benden!
İlk defa sevilmenin ürpertileri içindeyim inan. Sevgimle
Mukayese edebileceğim tek şeyi beni sevmende buldum...
Ömrümde kimse bana sevmenin gerekliliğini öğretmedi.
Kimseden sevgisini istemedim, verdiler almadım.
Bencildim bir zamanlar, sevmek benim hakkım diyordum.
Oysaki şimdi bir zamanlar hiç sevmemiş olduğumu
Kendi kendime biraz da utanarak itiraf ediyorum.
Asıl büyük sevgiyi seni sevmekte buldum ve sevgim
Senin sevginle değerleniyor, ayrı bir anlam kazanıyor...
Sevgin olmasaydı değersiz bir cam parçasıydım.
Sevginle bir aynayım şimdi. Bana bakanlar baştanbaşa
Seni görecekler içimde...
Bir zincirin iki halkasıyız seninle anlıyor musun?
Aynı kadehte karışmış iki içkiyiz.
İki kelimeyiz seninle birbirini tamamlayan.
Her yerde iki olduğumuz için
Bir bütün haline geliyoruz durmadan...
Alışkanlığım devamlı sana çekiyor beni...
Durup durup dudaklarını öpmek geliyor içimden...
Saçlarını okşamak geliyor, ellerini tutmak geliyor...
Kokunun tenime sindiğini hissediyorum geceleri...
Teninin dudaklarımda eridiğini hissediyorum...
Boynunun en güzel yerini benden başkası bilemez artık...
Seni kimse benim kadar benimle bir bütün olduğuna inandıramaz....
Gitgide bu alışkanlığın içinde kaybolduğumu hissediyorum...
Beni yaşadığım zamanın dışına çıkarıyorsun.
Bir gün tarih öncesinde yaşıyoruz , bir gün bulutların üstünde...
Uzun süren bir baygınlık sonrasının
O anlatılmaz baş dönmesi içindeyim...
Bütün merdivenler birbirine eklendiği zaman
Seninle vardığım yüksekliğe erişemez...
Açılmış bütün kuyuların derinliği
İçimde seni bulduğum yer kadar derin değil...
Alışkanlık kozasını ören bir ipek böceği gibi gitgide tamamlıyor bizi.
Emsalsiz bir oluşun içinde yuvarlanıyoruz.
Korkunç bir yangın başladı yüreklerimizde.
Özlem, kıskançlık, arzu ne varsa içimizde hepsi birdenbire tutuştu.
Alev almayan bir yerimiz kalmadı.
Alevlerimiz muhteşem bir kızıllığın içinde yıldızlara kadar uzanıyor.
Hiçbir su, bu ateşi söndüremez artık.
Nehirler, denizler boşalsa üstümüze hiç sönmeyeceğimizi biliyorum.
Bu yangın biz birer kor haline gelinceye kadar sürecek.
Önce bakışlarımız alıştı birbirine, sonra parmak uçlarımız...
Bu oluş tamamlandığı anda yeryüzünde
Bizden güçlüsü olmayacak!
En mutlu olduğumuz yerde en güçlü de olacağız seninle...
Bu bir sonun değil bir varoluşun başlangıcıdır.
Geçmişteki tüm alışkanlıkların bana alışmanı önleyemez artık...
Neylersin? Her şey gönlünce olmuyor insanın
Zamanla sevdiklerimiz kopuyor bizden
Yine de kokladığımız özgür ve temiz bir hava
Kısacası memnunuz evimizden
Şimdi seni getiriyorlar karanlığıma
Ağlıyorum
Biraz sev beni
Gül biraz
Yaklaş biraz
Seni affediyorum
''Ben akıllı kadınları severim: Düşünen, az konuşan, çok bilen. Her yerde, her zaman nazı çekilen.''
Ümit Yaşar Oğuzcan şiirini
"ben yazdım sana yazdım" diyen sevgilim,
bildiğim halde çaktırmayan ben ve
"Aay ne romantik çocuk şiir bile yazıyor sana" diyerek kıskandığı için sevgilimi elimden alan arkadaşım evlenmişti.
Romantiklik işe yaramadı şiddetli geçimsizlikten boşandılar. Şiir geldi aklıma. Benim için bana yazılan sahte şiir ve sahte insanlarla kurulan sahte evlilikler. Oh olsun diyemiyorum. (Şaka beter olsunlar ve oldular.)

Hep böyle çocuksu mu bakar senin gözlerin?
Hep böyle içinde uzak bir ışık mı yanar?
Bakışlarında beni dinlendiren bir şey var;
Kıyısındaymış gibi en sakin denizlerin...
Bir yelkenliyim şimdi ben senin limanında
Fırtınalardan geldim sende dinleniyorum.
Bu huzur, bu sessizlik hiç bitmesin diyorum;
En eşsiz dakikalar sürsün senin yanında...
Hiç yumma gözlerini, ışığın eksilmesin,
Gündüzüm aydınlığım, ipek böceğim benim!
Güz bahçemde açılmış o son çiçeğim benim!
Yorgun kalbim seninle elem nedir bilmesin;
Ayırma gözlerimden çocuksu gözlerini,
O sakin o yalansız, o kuytu gözlerini
Güzellik iyilik abidesi tutunacak dalım canım Eylül'üm ... Sen gideli 24 yıl oldu ama hala ne zaman gözümü kapatıp seni hatırlasam bir düğüm boğazımda. Bir çok kan bağım olan insandan daha da yürektendi senin duyguların. Şimdi ne zaman bir dost daha girse hayatıma seninle yaşadıklarımızı hatırlayıp heyecanlanıyor ama gidişinde ki yükü göze alamıyorum. Yine düştün işte aklıma...Yine boncuk boncuk doldu gözlerim... Sensiz geçen yılların her günü gibi yinelenen ölüm yıl dönümünde. Dostsa en az sesin kadar vefalı bir çok sevdiğim girdi hayatıma. Sen ve senin gibi olanların haricinde; Gelenler ve gidenler bir de arada kalıp bir iki '' nasılsın, ne var ne yok'' kelimeleri ile sırasını savanlar, sanal alemde hayatta kalıp hiç yokmuş gibi davrananlar , günü kurtarmak kaygısıyla arayıp soranlar var, gülüp geçiyorum insanoğluna.. Birlikte onlarca şeye güldüğümüz gibi.
Şiir kitaplarını hele de Ümit Yaşar'ı çok sevdiğimi bilerek ölümünden bir kaç gün önce hediye ettiğin bu kitabı senelerdir onlarca yüzlerce binlerce kez okuduğum vakitler oldu. Her okuduğum sayfa birlikte okuduğumuz ilk günü, kurduğumuz hayalleri sensizlikte içimin ne kadar acıdığını seni ne kadar özlediğimi tekrar tekrar sensizliğin öksüz ve yetimliğini hatırlattı.
Soğuk ve bulutlu bir şehrin akşamından sana özlem,sana dua,dua ki mekanın cennette olsun diye....
Sevdiklerinize söylemekten çekinmeyin, seni seviyorum , iyi ki varsın demeyi ertelemeyin, vazgeçmeyin, üzmeyin ve asla unutmayın. Bir gün kaybettiğinizde keşke dememek, sessizliğinizden pişman olmamak için hissettirin ve dualarınızı ise hiç esirgemeyin...
Keyifli okumalar...
https://www.youtube.com/watch?v=FZODxoAwLoc
Şiir kitapları ile ilgili inceleme nasıl yapılır? ;) Bir bilen beni aydınlatırsa sevineceğim. Şu kadarını paylaşabilirim tabi: Ümit Yaşar Oğuzcan şiirleri benim için bambaşka bir yere sahiptir. Ruhuma hitap etmesi bir yana ruhuma işler yansıttığı duygular ile. Ben severek okudum. Meraklısına ve şiir denizinde yüzmek isteyecek herkese rahatlıkla önerebilirim. Kitaplarla ve de şiirlerle kalınız... Şiir gibi yaşayan insanlarla ;)
Bir Kitap ve Bir İnsan Hikâyesi
“Sen nasıl yıllardır onu aramış ve bulmuşsan; o da bir başkasını arıyor. Belki yarın bulacak. Ne değişir? Sen değilsin onun aradığı.”
İtiraf etmem gerekir. Bu kitabı çok önceleri almıştım. Ancak bir iki dizesini okuyup yarım bırakmıştım. Şimdi anlıyorum ki bazı kitapların doğru zamanda karşımıza çıkması da kaderin bir cilvesi.
‘Kürk Mantolu Madonna’ kitabı benim için nasıl bir dönüm noktası oluşturmuşsa, bu kitap da yine öyle bir ufku açtı bana. Bazı kitapların insanın karşısına çıkması kesinlikle tesadüf değil.
Ümit Yaşar Oğuzcan kesinlikle hayata çok farklı pencereden bakan bir insan. Okuduğunuzda bunu çok net anlıyorsunuz. Bir cümleyle bir hayatı anlatabildiği kendine has tarzıyla insanı etkiliyor. Bazen hiç acımasızca da olsa insanı kendine getiren sözleri var. Zaten insanın kendisine gelebilmesi için bazen bir şoka ihtiyacı oluyor, işte bu kitap da öyle bir eser.
Okuyana kesinlikle çok önemli şeyler katıyor. Umarım sizin için de en doğru zamanda karşınıza çıkar. Keyifle okuyun.
24 kez intihara kalkışan ve başarısız olan,kekeme ama şiir okurken akıcı konuşabilen ve ve oğlu intihar ettiğinde bıraktığı " Baba öyle değil böyle intihar edilir" notuyla karşılaşan hayatı trajedik bir adam Ümit Yaşar... Yaşamaktan çok ölüme aşık bir şair... Senin Faruk Nafiz'in tüm şiirlerini ezbere bildiğin gibi bende bilmek istiyorum tüm şiirlerini....Muazzam şiirlere sahip gönlü güzel adam. Ezbere bildiğim bir şiirini eklemek istiyorum.
......

Şimdi en açık renginde gözlerin
Şimdi benimlesin tüm kaygılardan uzak
Anlatılmaz bir şey var aramızda hazin
Şiir gibi bir şey seninle yaşamak
Bulutsuz bir gökyüzüdür güzelliğin
Yıldızların en parlak olduğu zamansın
Denizlerim senin kıyılarında sakin
Bırak ellerini avuçlarımda kalsın
Çirkin olan, fena olan ne varsa unut
Gözlerimin söylediği şarkıyı dinle
Ellerimizde sevgi içimizde umut
Bütün iyilikleri paylaşalım seninle
Aşkın büyülü sesini duyuyor musun
Şimdi onun gülleri açan güz bahçelerinde
Gitme ki günlerimiz gecelerimiz olsun
Çoban kulübelerinde balıkçı kahvelerinde
Varlığın dudaklarımda bir bal tadı
Yokluğun en korkuncu ölümlerin
Senden başka dindiren olmadı
Acısını içimde kanayan yerin
Benimle kal zaman bitinceye kadar
Benim ol yüzyıllar ve çağlar boyunca
Bir ömürdür seninle geçen dakikalar
Ölümden güçlüyüm sen yanımda olunca
Şimdi öyle büyük ki beraberliğimiz
Nabzın benim bileklerimde vurmakta
Artık bütün kaygıların ötesindeyiz
Benimle en güzelsin aynalardan uzakta..
Tekrar tekrar okumaktan bıkmadığım , sayfalarının okunmasından dolayı yıpranan tek kitabım.. Ümit Yaşar'ın tüm kitaplarını beğenerek okusam da sahibini arayan mektuplarının yeri çok farklıdır...
Birçok kamburcu, sözde şiir hokkabızı insan; Ümit Yaşar Oğuzcan'ı basite alarak şiiri basitleştirdiğini söylüyor. Fakat aşkın en yalın halini ve acıların en sığ yanını imgeleyen bu dertli şair; oğlunun intiharı ardından kaleme aldığı şiir ile, diğer şiirleri arasındaki tesiri koruyabilmiş, kısacası şiirlerinin kahir ekseriyetini kalp merkezinden inkişaf eden duygularla yazmış bir şairdir.

Ümit Yazar Oğuzcan, şiiriyle beni ağlatan ilk şairdir. Kıymetini bilmeli, yudum yudum okumalı.

Keyifli okumalar!
Mümkün olsa her şiirini ayrı ayrı paylaşacağım, kendime, ifade ettiği duyguların yoğunluğu ile yakın bulduğum benim için özel bir şairdir Ümit Yaşar OĞUZCAN. Şiir Denizi 1'den sonra aynı doyumu Şiir Denizi 2'de de bulmak mümkün. Beğenerek ve severek okuduğum bir şiir kitabı. Duygularınız ile Şiir Denizi'nde yol almak isterseniz sizi de bekleriz. Kitaplarla şiir gibi kalınız...
İnsanın aşk karşısındaki çaresizliğinin bu kadar güzel anlatılabileceği aklıma gelmezdi. Başucu kitabım oldu. Yıllar önce benimle aynı duyguları, aynı çaresizliği hissetmiş birini bulmak gibiydi bu kitabı okumak. Aşkın güzelliği sizi de çaresiz bıraktıysa ve hiçbir teselli, hiçbir söz sizi anlatamıyor ve anlayamıyorsa okumanızı tavsiye ederim
Ümit Yaşar Oğuzcan okumaya yıllarca yayımladığı kitaplarının bir derlemesi olan "Acılar Denizi" ile başladım. Yazar ömrünü verdiği tüm şiirlerinden güzel bir seçki sunmuş bizlere. Bu okuma benim için oldukça verimli ve keyifli oldu çünkü bir yazarın bütün şiir geçmişini, gelişimini tek bir kitap üzerinden incelemek çok güzeldi.

Kitap güzel bir ön söz ile başlıyor, yazar eleştirilere cevap veriyor ve şiirin kendi için ne derece kutsal olduğunu aktarıyor. Yüzlerce şiir var ve temalar genelde hep aynı: aşk, İstanbul, ölüm, insanlar... Ümit Yaşar, "Aşk Şairi" isimli şiirinde de kendini özetlemiş nitekim; "Bir yanımda aşk, bir yanımda ölüm" diyerek. Genelde aşk ve ölüm çizgisinde ilerleyen şiirleri, oğlu Vedat'ın ölümüyle de derinlik kazanıyor. İnternette bazı rivayetler dolanıyor: Ümit Yaşar yaşamı boyunca yirmi dört kez intihar etmeyi denemiş; oğlu ise ilk denemesinde Galata Kulesi'nden atlayarak yaşamına son vermiş... Edebiyat tarihi doğruluğu bilinmese de bir sürü ilginç bilgiyle dolu... Magazinsel yönü ne olursa olsun, oğlunun ölümü Ümit Yaşar'da çok derin bir iz bırakmış ve kendi tabiriyle şiirleri bir "Acılar Denizi"ne dönüşmüş.

Şiirsiz kalmamak dileğiyle... :)

Yazarın biyografisi

Adı:
Ümit Yaşar Oğuzcan
Unvan:
Türk Şair
Doğum:
Tarsus, Türkiye, 22 Ağustos 1926
Ölüm:
4 Kasım 1984
Ümit Yaşar Oğuzcan, (22 Ağustos 1926, Tarsus - 4 Kasım 1984), Türk şair.

22 Ağustos 1926 tarihinde Tarsus’ta doğdu. Eskişehir Ticaret Lisesi’ni bitirdi (1946). Türkiye İş Bankası’na girerek Adana, Ankara veİstanbul’da çalıştı. Halkla İlişkiler Müdür Yardımcısı görevinde iken, hizmette otuz yılını doldurunca kendi isteğiyle emekliye ayrıldı (Haziran 1977). İstanbul’da kendi adını taşıyan bir sanat galerisi kurdu.

Şiire 1940’da Yedigün şairleri arasında başlayan; 1975’te 33 şiir, 4 düzyazı kitabı, 13 antoloji ve biyografik eser, toplam 50 kitap çıkarmış bulunan, şiir plakları, şarkı sözleri ve yergileriyle tanınan Oğuzcan, günümüzün en popüler şairlerinden biridir. Genellikle Faruk Nafiz Çamlıbel duyarlılığında ve aşk, ayrılık, özlem temaları ekseninde çoğalttığı şiirini, 1973’te büyük oğlu Vedat’ın ölmesi üzerine, hayatın boşluğu, ölüm ve acı gibi derinliklere, öz ve biçim yoğunlaştırmalarına yöneltti. Şairlik başarısını, daha etkili, aruzla yazdığı rubailerinde gösterdi.

Yazar istatistikleri

  • 545 okur beğendi.
  • 953 okur okudu.
  • 33 okur okuyor.
  • 572 okur okuyacak.
  • 6 okur yarım bıraktı.

Yazarın sıralamaları