Barış Bayıksel

Barış Bayıksel

Çevirmen
7.7/10
212 Kişi
·
118
Okunma
·
1
Beğeni
·
210
Gösterim
Adı:
Barış Bayıksel
Yazara henüz alıntı eklenmedi.
216 syf.
·6 günde·Beğendi·8/10
Yüzünüz, sesiniz, boyunuz, vd. fiziksel özellikleriniz… Tüm bunlar sizin kimliğinizi oluşturan, size dair ‘kendiliği’ meydana getiren öğelerdir. Hatta yüzünüzdeki bir ben, doğum lekesi, çil, vs. nin de kişiliğiniz üzerinde etkisi vardır. Ve hatta kullandığınız gözlük ya da başka bir şey varsa bu bile sizin kişiliğinizin oluşumunda etkiye sahiptir. Daha farklı birisi olacakken olduğunuz kişi olmak, sahip olduklarınızın yani her şeyiyle sizi siz yapanların sonucudur. Çünkü görünen, dış dünyaya, yoruma ve etkiye açık olan her bir ürün, her bir sonuç (nihai somut hâl) karşılığında da bir tepki bir oluş meydana getirecektir.

“İnsanın ruhu derisindedir.”

Yüzdeki bir et benine yönelen bakış ve yorumlar, maruz kalanı diğer insanların düşünmediklerini düşündürüp, hissetmediklerini hissettirebilir. Başka bir açıdan bakarsak; yüzünde ciddi bir kusur ya da hasar meydana gelmiş biri, baskın, sosyal birisi olacakken, içe kapanık, pasif birisi olabilir. Tabi zor bir süreci aşıp daha kuvvetli, az yargılayan, kendiyle barışık birisi olarak çıkması da mümkün. Peki bu süreci aşamayıp sürekli garip bakışlara maruz kalan biriyse ne olabilir? İşte kitap baştan sona bu izi sürüyor. Yüzü bir kimya laboratuvarında deforme olan bir adamın psikolojisi, kendiyle savaşı, sevgisi, nefreti, zayıflıkları ve bir başkası olma durumu, maske ve makyaj üzerinden yürüttüğü felsefe ile anlatılıyor.

Maske ve Maskele(n)mek
Kullanışlı ve gerçekçi bir maske; yeni bir kimlik, bir başkası demek. Peki bu maske, sadece sınırsız özgürlük mü demek? Olanı gözlemeye yarayan bir araç mı? Ardına saklanılan bir maske, kimi zaman diğer görünmez maskeleri düşürmeye yarayabilirken, aynı zamanda durup düşünme, normal zamanda görünmeyeni görme imkânı da verebilmekte. Peki ya birbirine görünmez maskeleriyle oynayan insanlar, imkân olsaydı da yüze tam oturan ve sahte olduğu anlaşılmayan yüzler (maskeler) takarak günlük hayatlarını yaşayabilseydiler yani gerçekçi maske takmanın yasal ve yaygın olduğu bir maske toplumu olsaydı nasıl olurdu? Belki maskenin yani yeni kimliğin eskisini bastırarak kontrolü ele geçirdiği, sınırsız özgürlüğünde boğulan insanlar ve çürüyen bir toplum olurdu. Belki de herkesin kendini istediği gibi ifade ettiği, her düşündüğünü yaptığı-söylediği bir toplum… Bilinmez. Eserdeki karakterimiz bu konuya epey kafa yoruyor ve kendi tasavvurunu ortaya koyuyor. O tasavvurda insanın yıkıma dair dürtüleri daha ön planda çünkü temelinde ilaç olmaktan çıkan sonsuz özgürlük var. Maske duruma göre ilaç ya da kendini iyi hissettiren bir şey olabilir. Burada makyajla analoji kuruluyor. Makyajın, kendini makyajsız solgun, hasta hisseden kadınlara daha iyi hissettirdiğini, bu yüzden makyajı iyice özümseyen kadınların ondan vazgeçemez hâle geldiklerine değinirken, maskenin de tıpkı bunun gibi iyi hissettiren bir ilaç olabileceğini anlatıyor. Ancak riskli tarafı; onsuz yapamayacak kadar bağımlı hale gelmek.

“…maskem yokken ben de sönük bir hayalet gibiydim. Maskeli halimse -ve maske aracılığıyla dokunabildiğim diğer dünya- çok daha gerçekçi geliyordu.”

Yüz; dışarıya açılan, insanların sizi tanıdıkları kapı. Diğer azalarınız değişmese de bu kapı değiştiğinde zor tanınırsınız. Bu da sizi tanımlayanların, bir kalıba sokanların yargı ve beklentilerinden sıyrılıp yeni bir çevre oluşturabileceğiniz, yeni bir kimlik meydana getirebileceğiniz imkân demek. Hele de kullanışlı bir maskeye sahipseniz, bu sizi ancak içerideki ‘ben’in durdurabileceği sınırsız özgürlük imkânı da olabilir. ‘Ben’in bir başka kişiye dönüşebilme durumu, sayısız imkân ve ihtimalleri de beraberinde getiren enteresan bir durum. Katıksız iyi, tam bir kötü, zevk peşinde arsız bir hovarda, intikam hesabı tutan ve hesabı bir bir kapatan bir kindar ya da önceden yapamadıklarını yapmaya çalışan sıradan bir insan… Hepsi de mümkün. Burada karakterin seçtiği yol da ilginç. Planını, amacını anlattığı kısma geldiğimde kurguyu şöyle genel olarak düşününce aklıma Pedro Almodóvar geldi. Sanki bir Almodóvar filmi izliyormuşum gibi enteresan bir planın, ilginç bir kurgunun içinde buldum kendimi. Planın sonunun vardığı noktaya belki bu yüzden çok şaşırmadım belki de Abe biraz açık verdi. Ancak yine de sonu kötü değildi. Okuyucunun kendi tasavvurunda oluşan karaktere uygun bulduğu sonu işleyebileceği geniş bir manevra alanı bırakılmış. Belirgin bir sona alışkın olanlar da hayal kırıklığı yaşamayacaklardır.

Kobo Abe’nin diğer romanı Kutu-Adam’da da izleme-izlenme, bir şeylerin ardına sığınarak-gizlenerek gözleme durumu vardı. Kutu-Adam bu kitaptan dokuz yıl sonra yayımlanmış. Ancak bu ortaklık, acaba bu konuya fazla mı kafayı taktı ya da bu konuda bir takıntısı var mıydı? sorularını akla getiriyor. Yoksa bu sadece toplumdan kaçışın bir başka yönü mü?

“Aslında, sargıların gizleyici etkisine daha önceleri de kafa yormuştum. Evet, … başkaları tarafından görülmeyip, sadece gören tarafta olduğum için kendimi görünmez adama benzetmiştim.”

Bu roman, tahlillerin ve fikir yürütmelerin olduğu psikolojik bir roman, Dostoyevsky, Kafka okumalarına dalmış birine yakışır bir eser. Abe’nin en meşhur romanı; Kumların Kadını , ancak bu romanının bu kadar az duyulup az popüler olması ilginç. Sitede dahi bilinmiyor, en az okunan Abe kitabı, sadece yirmi bir kişi okumuş, ancak çok daha fazlasını hak ediyor. Açıkçası ben Kumların Kadını’ndan çok beğendim bu kitabını. O yüzden psikolojik roman sevenlere tavsiye ediyorum, pişman olmayacaklardır. (8.5/10)
174 syf.
·5 günde·Puan vermedi
Kobo Abe, Japon Edebiyatının 20. Yüzyılda dikkat çeken yazarlarından biri olarak görünüyor. Onu farklı kılan üslubu ve kurduğu atmosfer. Bu okuduğum ilk kitabıydı ve aynı zamanda en meşhur kitabı. Bu eserinde de, o üslup ve başarılı atmosfer kurgusunu oldukça iyi bir biçimde fark etmek mümkün. Abe’nin oluşturduğu kurguyu kendimce sorguladığımda, çok fazla düşünmeden aklıma gelen ilk kelime ‘kuşatıcı’ olduğuydu. Bu kelime K. Abe’nin bu kurgusu için oldukça doğru bir kelime.

Eserin ana teması; kum. En başından okuyucuya kumlarla alakalı çeşitli bilgiler veriliyor. Hatta bir ara Zemin Mekaniği dersini aldığım günleri dahi anımsadım :) Kumun topraktan farkı, uçuculuğu, kohezyon oranı, çapı, vs…. Tabi bunlar kısa bir yer tutuyor, öyle okuru bezdirecek bir belgesel ya da mühendislik ders kitabı gibi değil. Yazar, bu bilimsel bilgilerin yanı sıra kum üzerinden felsefe dahi yapıyor. Kurduğu atmosferde başat rolün kumda olduğunu da düşünürsek, yazar, kumu epey verimli kullanmış diyebiliriz :)

Havada kumların uçuştuğu, her yanın kum duvarlarıyla çevrili olduğu bir yerde kulağınızda uğultuyla bir kum tipisinin içinde buluyorsunuz kendinizi. Yazar anlatım üslubuyla size o atmosferi fazlasıyla duyururken, olayların gelişimi ve içine düşülen durumla da o ‘kuşatılmış’lığı yaşıyorsunuz. Burada anlatım gücü ve yeteneği ön plana çıkıyor. Kurguyu beğenmeyebilirsiniz, ya da sıkıcı bulabilirsiniz ancak o baskın atmosferi ve anlatılanın okurda yaşanması durumunu reddemezsiniz. Yazarın en başarılı olduğu kısım buydu bana göre.

Eserde; bir adamın, kumdan sakınmak üzerine kurulu bir köy hayatını yaşamak zorunda bırakılışı anlatılıyor. Kurulan atmosfer ve olan olaylar, gerçekleşme ihtimali düşük olsa da kara bir kurguyu tamamlıyor. Bu kurguyla toplum eleştirisi yapıldığı gibi, yalnızlık, evlilik hayatı, insanın dünya ile kurduğu ilişki gibi farklı konularda da kurgu üzerinden birçok okuma yapmak mümkün. Kitabın başındaki biyografisinde Kobo Abe'nin Kafkaesk bir çizgide olduğundan bahsediliyor. Kitaba şöyle bir bakarsak; Kafka’nın romanlarındaki gibi karakterin ani ve saçma bir şekilde absürt bir durumun ya da davanın içine düştüğünü burada da görüyoruz. Yine burada da “bu durum nasıl sonuçlanacak?” endişe ve merakıyla o kasvetli, pek ümidin, çıkışın olmadığı o durumu yaşıyorsunuz. Yani bu roman aslında olaydan çok durumun ön plana çıktığı, yer yer sembolik anlatımla çeşitli sorgulamaların ve eleştirilerin yapıldığı bir eser. Sonu da yazar tarafından önemsenmiş ve anlamlı bir şekilde bağlanmış. Birçok şey söyleyebilirim ama okumayı düşünenlerin hevesini kaçırmayalım :) Tek mekanda geçen durum anlatımı olmasına karşın kısa sürede okunabilen ilgi çekici bir eser diyelim.

Kitaplar bizleri ya başka kitaplara götürür ya da başka kitapları aklımıza getirir. Bu kitap da benim aklıma Dava ve Tatar Çölü kitaplarını getirdi. Bu iki kitabı beğenenlerin bu kitap da ilgisini çekecektir diye düşünüyorum. (7.4/10)
184 syf.
·16 günde·Beğendi
Son zamanlarda okuduğum ve beni en çok etkileyen kitaplardan oldu Kumların Kadını. Dünya edebiyatının en sembolik kitaplarından biri aynı zamanda. Üzerine saatlerce, günlerce konuşulur. Biz de Hakan Akdoğan’ın derin okuma atölyesi kapsamında okuyup 2-3 saat sohbet ederek inceledik. Japon edebiyatının varoluşçuluk kategorisinde yer alıyor. Kobo Abe, yalnızlaşan, topluma yabancılaşan insanın toplum içindeki sıkıntılarını işlemiş eserinde. 1964 yapımı filmi de mevcut. Kitabını okuyup üzerine filmini izleyin, muazzam
Tabii sürreal bir eser olduğundan başlarda ne okuyorum ben diyebilirsiniz. İzin verin anlatsın size derdini. Sonra içiniz dışınız kum olacak, enteresan rüyalar görme garantili
Youtube kanalım:
https://www.youtube.com/c/AyşeÜmitKarabacak
240 syf.
·8 günde·9/10
‘Sabahları konserve gibi dolu trenlerde sıkış tıkış giderken bazen öyle korkuyorum ki. Normalde sırf, belki birkaç, belki onlarca, belki yüzlerce kişiyle ilişkimiz var diye bu dünyada belli bir yerimiz var sanıyoruz. Oysa çok daha yakınımda etrafımı konserve kutusu gibi saran tüm bu insanlar yabancı. Hem de bu yabancıların sayısı çok daha fazla.’
.
Kobo Abe beni her defasında sisli bir ormanın ortasında bırakıyor. Başlangıçta ellerimi tutuyor, yol gösteriyor. Ve sonra diyor ki ‘artık yalnızsın’ ve ben kayboluyorum.
Bu sefer elime bir harita veriyor: Hiroshi Nemuro kayıp.
Ben o ormandan çıkıp; ucu bucağı yok gibi görünen bir yerde onu arıyorum. Şaşırmamalıyım aslında, çünkü “şehir-kapalı bir sonsuzluk”..
Toprağı kazmak gibi.
Kazdıkça içinden ne çıkacağını bilemeyip; o çukura düşme pahasına merakına yenilmek gibi..
.
İçimizdeki kuytuları anlatıyor Kobo Abe. Gizliden gizliye kaçış isteğimizi, söylemekten korktuğumuz düşleri..
Ve göz kamaştıran nokta ise hepimizin birbirimizle bir bağ kurduğunu göstermesi..
Yola çıkan da, yolda olan da, hatta yolu düşleyen de bu bağın içinde..
Yine çok sevdim..
.
Çeviride Kumların Kadını ve Başkasının Yüzü’nde de yer alan Barış Bayıksel yer almakta..Umarım nice kitapla kesişir yollarımız..
.
Sancar Salman’a ait kapak tasarımı ise büyüleyici. O katlanma izleri, içinizdeki yollar.. Parsel parsel ayrılış..
Nihayetinde et kemiğe bürünüş..
184 syf.
·3 günde·Puan vermedi
Kahramanın içinden bir türlü çıkamadığı çaresizlik.. Aklının bir köşesinden anlık da olsa silinmeyen ümit.. Sabrın bir kaybediş değil de kazanış olduğunu düşünen bir kahraman vardı kitapta.. Ben mi? Ben de bol bol empati yaparak kitabı yaşadım. Kahramanımız Cumpei Niki gibi çaresiz kaldım, kumları küredim, kum taneciklerinin altında nefessiz kaldım, kaçma planları yaptım.. Kısacası empatinin dibine vurdum. Ben de bu gerilimi yaşamak istiyorum diyorsanız eğer kitabı okuyabilirsiniz. Hem Japon Edebiyatına da böylelikle bir merhaba demiş olursunuz.
Unutmadan kitapta güzel alıntılar yapılacak ve farklı anlamlar çıkartılacak bölümler vardı. Elimden geldiğince alıntı yapmaya çalıştım ama bir o kadar da yazmaktan yorulduğum için hepsini buraya yazamadım
184 syf.
·167 günde·Puan vermedi
Japon edebiyatına ait okuduğum ilk kitap. Oldukça farklı bir konusuyla okuyucuyu kumların içine ativermis yazar. Farklı böcek türlerinin izini sürmek adına kendini gidiş var dönüş yok köyünde buluyor adam. Burası çölün içinde kurulmuş bir köy. Hayatta kalabilmek adına evlerine çöken kumları kuüremekle geçiyor hayatları ve adamımız kendini bu köyde yalnız yaşayan bir kadinin evinde buluyor. Aslinda kandiriliyor cunku 1 gece konaklayip ucretini de odeyip ertesi gunu geri donecekti. Maalesef düşündüğü gibi olmuyor ve çaresizlik içinde bitmek bilmeyen umutla besleniyor 7 sene boyunca... Her ne kadar Franz Kafka'nin tarzına benzetilmiş olsa da gerek konusu gerek işlenişi bana daha çok Körlük kitabını anımsattı. Ara ara anlatımın sıkıcı olduğunu dusundurse de kitap ne olacak diye sonunu merak ettiren bir tuzak da kurmuyor değil...
184 syf.
“Kumların Kadını” (suna na onna) Japon yazar Kobe Abe tarafından 1962 de kaleme alınmış ve Japonyanın en saygın edebiyat ödüllerinden Yomiuru Ödülü’nü almıştır.1964 yılında da sinemaya uyarlanan eser bu kez de Cannes’da Film Festivali Jüri Özel Ödülü’nü kazanmıştır.
Birçok okur tarafından üslup ve olayları analizi bağlamında Kafka ve Beckett’e neredeyse eşdeğer gösterilmiştir Kobe Abe.
İşte tam da bu sebeplerin sonucunda,yani gerek Japonya’nın en iyi edebiyat ödülünü almış olması,gerek filminin Cannes’da Jüri ödülüne layık görülmesi,gerekse Kafka ve Beckett’in eserleriyle özdeşleştirilmesi beklentilerimi yüksek tutmama ve beni bu kitabı okumaya itmiştir.
Beklentilerimi tam anlamıyla karşıladığını söylemem çok doğru olmayacaktır; ama buna rağmen okunabilecek bir eser olduğu kanaatindeyim.

Keyifli okumalar.
184 syf.
·1 günde·8/10
Merhabalar,
Japon edebiyatına, Kobo Abe gibi güzel bir yazarla tanışarak giriş yapmış bulunuyorum. Japon edebiyatının en önemli yazarlarından biri olan yazar aynı zamanda Japonya'nın en saygın ödüllerinden olan Yomiuru Ödülüne de sahip. Ayrıca sinemaya da uyarlanan bu kitap, hem kitap severlerin hemde sinema severlerin büyük ilgisini çekeceğini düşünüyorum.
Kitabın konusuna gelirsek, Cumpei Niki isimli bir adam, farklı türlerde böcek toplamak için yarım günlük bir yolculukla kumlarla kaplı bu köye geliyor. Kısa süreli bir seyahat olarak planlasa da, kendisinden bir daha haber alınamıyor. Cumpei, köye vardığı gün hemen böcek aramaya başlıyor. Hem istedigini bulamıyor hem de son otobüsü kaçırıyor. Yardım istediği bir köylü onu bir kadının evine getiriyor. Bu durumdan memnun olmasa da mecburen kabulleniyor. Ama bilmediği bir şey var, o da bu evden bir daha dışarı çıkamayacağı... Bunu anladığında ise artık her şey için çok geçtir. Bağırıp çağırması ve tehditleri boşunadır. Üst üste kurduğu planlar, farklı stratejiler geliştirmesi, ortama uyum sağlamaması onu bu hapishaneden kurtarmaya yetmiyor.
"Beklenti ve endişe... Özgürlük ve sabırsızlık... Dayanılması en güç olan şey, akışını ağırdan almasıydı."
Kasvetli betimlemelere rağmen kendine çeken bir kitap. Okurken bile zaman zaman o kumların arasında olduğum hissine kapılıp, boğulacak gibi olsamda kesinlikle beğendiğim bir kitap oldu. Farklı bir tarzda, güzel bir kitap arayanlara tavsiyemdir.
220 syf.
·Beğendi·8/10
Japon yazar Kobo Abe'nin kitabı, aynı isimle sinemaya da uyarlanmış. Kimya hocasının yüzünde gerçekleşen bir kaza sonucu düzelmeyen yaralarının olması ve bu yaralar sonrasında yüzün aslında kimliğimizin oluşumunda ne kadar da çok katkısının olduğunun farkına varması işlenmiş kitapta. Oldukça derin psikolojik tahlillerin de yer aldığı kitapta, kendisine maske yaptiktan sonra yaşadığı kişilik bölünmesi,hatta maskeyle karşısına çıktığı eşinin kendisini aldattığını düşünmesi başarılı bir şekilde aktarılıyor. Ben severek okudum, yüzümüzün bizim için neler ifade ettiğini anlamak adına okunmalı diyebileceğim bir kitap
184 syf.
·375 günde·Beğendi·Puan vermedi
Böcek koleksiyoncusu Cumpei Niki entomoloji ansiklopedilerine adını yazdıracak yeni bir tür bulmak amacıyla kum tepelerinin bulunduğu bir köye gelir.Geceyi geçirmek amacıyla misafir olduğu yalnız bir kadının yaşadığı evde, kendisini tutsak olarak bulur.Yiyecek, su karşılığında köyün yok olmasını önlemek için kum kazımak zorundadır.Kitabın sonlarında anlıyoruz ki bir kum ocağıdır burası, kazılıp çıkarılan kumlar satılmaktadır.Bir nevi zorunlu işçiliktir kendisinden istenen.Yaşamak için gerekli olan üç şey verilmiştir adama: su, yemek ve cinsellik.Kitaptaki kadını çok etkileyici buldum.Kobo Abe'nin kumların kadınını kendi karısından esinlenerek yarattığı düşünülüyormuş.Kitaptaki kadının kuma karşı verdiği mücadeleyi, kendi karısı da benzer şekilde, kadınlara getirilen çalışma yasağının kaldırılması konusunda eylem yapan kadınların ön saflarında yer alarak bir zihniyete karşı vermiş.Cinselliğin bu denli estetik anlatımına da çok az kitapta rastladığımı söyleyebilirim.Kobo Abe'nin "Kumların Kadını" kitabı 1962 yılında yayımlanmış.Savaş sonrası, kafkaesk geleneğin Japonya'daki önemli bir temsilcisi olarak kabul edilmiş Kobe Abe.Gerçekten kumların içinde bir böcek gibi kıstırılmış hissediyorsunuz kitabı okurken kendinizi.O kumlar vücudunuza akıyor, ağzınızı boğazınızı dolduruyor, teninizi çiziyor sanıyorsunuz.1964 yılında, Hiroshi Teshigahara tarafından sinemaya aktarılmış.
Yönetmen Andrei Tarkovsky, Kumların Kadını filmini (Suna no Onna) en sevdiği on filminden biri olarak tanımlamış.Doğrusu çok merak ettim filmi de.Kitabı pek çok açıdan okuyabilirsiniz, varoluşçuluk, kapitalist düzen eleştirisi, doğa insan çatışması, kimlik, yabancılaşma vs.Yoksulluk içinde yaşayan insanların Sisyphos efsanesine benzer şekilde verdikleri mücadele beni çok etkiledi.
Kobo Abe'nin "Kumların Kadını" kitabı, son zamanlarda okuduğum en güzel kitap diyebilirim.Çok etkilendim çok.Kesinlikle tavsiye ederim.

Yazarın biyografisi

Adı:
Barış Bayıksel

Yazar istatistikleri

  • 1 okur beğendi.
  • 118 okur okudu.
  • 8 okur okuyor.
  • 130 okur okuyacak.
  • 4 okur yarım bıraktı.