İhvan’a göre, insanın sürekli bilgi edinmesi, tekâmülün yegâne aracıdır. İnsanlar, doğuştan bilgiyle doğarlar; ancak bu bilgi, onların ruhunda gizlenmiş, soyut bir bilgidir. Bu bilgi dışarıya ancak bir rehber, bir öğretmen aracılığıyla çıkar. Öğrenme kabiliyeti yalnız ruha aittir. Öğrenim ilerledikçe, ruhlar arınır. İlim, ruh için bir gıda, hayattır.