Mustafa Naîmâ ya da tam adıyla Halepli Mustafa Naîmâ Efendi, (Osmanlı Türkçesi: مصطفى نعيما; d. 1655, Halep - ö. 1716, Patras), Osmanlı tarihçisi, ilk resmî Osmanlı vakanüvisi.
Babası Halep'te yerleşmiş bir yeniçeri ailesine mensup Mehmet Ağa'ydı.
Annesi Hatice Hanım ise Halep'te tanınmış bir Arap şeyhinin kızıydı.
İlk eğitimini medreselerde aldı.
1688 yılında İstanbul'a geldi ve Eski Saray Baltacılar Ocağı'na girdi.
Baltacılar Ocağı'ndan ayrılıp Saraya Divan-ı Humayun kâtibi oldu.
Bu görevi esnasında mahlas olarak "Naima" sözcüğünü kullanmaya başladı.
Tarih çalışmalarına ve incelemelerine devam etti ve etrafındakiler tarafından tarihi bilen, araştıran ve yazıp anlatan bir kişi olarak tutulup sevilmeye başlandı.
1709 yılında Anadolu muhasebeciliğine atandı.
Bu görevden sonra çeşitli önemli görevlerde bulundu.
1713 yılında Padişah I. Ahmed tarafından vakanüvislik görevine atandı.
Bu görevdeyken Tarih-i Naîmâ'yı yazmaya başladı.
1716 yılında Patras'ta vefat etti.
Naima, tarihçilerde yedi şartın olması gerektiğini bunların, doğru sözlü olmak, şayialara kulak asmamak, bir konunun aslına vakıf değil ise onu bilenlerden tahkik etmek, dedikodulara ehemmiyet vermemek, yalniz vak'a anlatmakla kalmayıp, tarihi kıssadan hisse çıkaracak şekilde kaleme almak, insanların degerini dogru olarak takdir etmek suretiyle mütalaa yürütmek, yani hissiyata kapılmamak, kolay anlaşılır bir lisan kullanmak, metni güzel fikralar, manzum ve mensur parçalar ilave ederek süslemek, ilm-i nücum hakkinda bilgi sahibi olmak olduğunu Faide başlığı altında belirtir
Naima Tarihi
Fe-men 'azze min dûni 'l-enâmi makamuhu
Fe-ahsenü ma yühda ileyhi 'l-kitâbu
Diğer insanlardan daha yüksek makama sahib kimselere hediye edilebilecek en iyi şey kitabdır