Yeşim Yılmaz

Yeşim Yılmaz

Yazar
7.0/10
1 Kişi
·
1
Okunma
·
0
Beğeni
·
2
Gösterim
İlk güvenimi kıran erkek oydu. İlk üzen, ilk yaralayan... Şimdi ise ikinci bir darbe daha gelmişti. Sebepsizce beni terk etmiş, tüm girişimlere rağmen benim ona verdiğim şansı o bana vermemişti. Bazı erkekler vardı sadece anlatılır, bazı erkekler ise yaşanılır. Bazısı da kalpte derin yara bırakır...
Öyle olmaz mıydı her defasında? Korktukça tutsak olurdu, mahkûm kalırdı insan. Her neyi istemezse ilk onu tecrübe ederdi. Her neyse kaçtığı, ilk ona dolanırdı ayakları
Bedel ödemesi gereken başkalarıyken, tek ödeyen biri varsa o da bendim. Payıma düşen acıyı, hüznü, kederi ve yalnızlıgı yanıma alıp, kendi hücreme kapandım.
Bir kez yapılan hata, ikinci kez yapıldığında anlıyorsun ki bu hata degil, bir karakter aslında. Onun karakteri bozuk çıktı. Adam olmak ne demek bilenlerden değildi.
Elim, kolum, ayağım, tutunacak tek dalım oydu. Gittiğinde ben sadece sevgilimi değil, herşeyimi kaybettim. Elsiz, kolsuz, kimsesiz kaldım. İşte bu yüzden siz siz olun; kimseyi hayatınızın başköşesine oturtmayın, çok istiyorsa sizi yanınızda yürümeyi bilsin.
Ama hani yok, nerede! Sol elinize sağ elinizden başka uzanan yok. Yine en büyük destekçimiz kendimiziz. Beynimize iyiyim, güçlüyüm ben, kendime de yeterim, diyip teselli cümlesi kurmak tek çareydi belki de.
Anlatılanlara kulak asıp yaşamazdık acıyı kederi güvensizliği ihaneti en önemli şey ise doğru insanları alırdık hayatımızın başköşesinde yerini yadırgamayacak verdigin değerin hakkını verecek sen en az seni sevdiğim kadar sevecek en ufak sorunda sorumsuzluklarıyla çözümsüzlüge çaresizlige seni itmeyecek insanları severdik elbet.
160 syf.
·4 günde·Beğendi·7/10
“Ben o son nefesi verememiştim, öyleyse vardı bir sebebi. Yaşayıp görecektim başıma gelenleri. Hayat bana bir şans daha vermişken, ben o şansı verebilecek miyim bana umut olmaya gelmiş adama, en önemlisi kendime?”
* Terminaldeki kitapçıdan yolculukta bana eşlik etmesi için aldıgım ama okuyamadığım kitaplardan biri. Kısmet şimdiymiş...