Çoğu zaman “nasılsa hep orada” diye değeri bilinmeyen şeyler zamanla yıpranır, solar, hatta yok olur.
İnsanlar, duygular, ilişkiler, hatta iç huzur bile…
Sürekli var olacağı sanıldığında emek verilmez, fark edilmez, kıymeti anlaşılmaz. Bu fark edilmeyiş, zamanla sessiz bir kopuşa dönüşür.
Bir çiçeği sulamazsanız solar.
Bir kalbe dokunmazsanız uzaklaşır.
Bir sevgiye sahip çıkmazsanız yiter.
Hiçbir şey, “hep var” olduğu için kendiliğinden kalmaz.
Kalabilmesi için görülmesi, duyulması ve hissedilmesi gerekir.