• kim günün birinde “yeni bir cennet” kurmuşsa, gerekli gücü kendi cehenneminde bulmuştur...
  • ”Azat buzat, beni cennet kapısında gözeeet ...” “Gözeeeet,oy gözeeet ...” Kuşlar da gitti. İnsanlık da... Yaşar Kemal’in insanlığı , insanlığın yitirilişini, değişimini, insanlığın ölüşünü , kirlenişini üç kuşçu çocuk ve kuşlar üzerinden anlattığı romanı. İşin içine çocukların trajik hikayeleri ve hayalleri de girince kısa olmasına rağmen dolu dolu bir kitap çıkmış ortaya. Bittiğinde düşündüren , insanlık öldü mü? Bir yerlerde sıkışıp kaldı mı dedirten bir kitaptı. Kuşlar üzerinden anlatılan insanlık öyküsü. Eski insanlık ve yeni insanlık karşılaştırılıyor belki eski zamanlar ile yeni zamanlar.... ” O zamanlar insanlar daha iyiydi denemez, kim bilir, ama daha başkaydılar.” diyor. Yinede bir umut var satırlarda. İnsanlığın ölmediğine dair bir umut. Kısa olmasına rağmen yoğun , dolu dolu bir kitap. Yoğun insan sevgisi içeriyor. Tekrar tekrar okumak istenilecek bir kitaptı. Bu Yaşar Kemal ile ilk tanışmam. Kesinlikle son da değil. Kısacası kitabın arkasında da yazdığı gibi : İstanbul’un çürüyen,kirlenen yüzünün ve insanlığın da şehirle birlikte yok oluşunun romanıdır.
  • “zorbaların arasında tehlikeli bir nifak
    uyrukların arasında uygunsuz biriyim”
    Mataramda Tuzlu Su – İsmet Özel
    Hangisinin yalnızlığı kıymetli? Helmholtz’unki mi, Bernard’ınki mi, Lanina, Mustafa Mond, Linda, hangisininki? Yoksa Vahşininki mi hakiki bir yalnızlık? Hepsi yalnız da bizim günümüzdeki yalnızlığımıza eşdeğer olan hangisinin yalnızlığı acaba?
    Bizler yani bugünün insanı Huxley’in çizdiği bir distopyanın içinde değiliz elbette. Fakat o distopyanın bir örneğini yaşamadığımızdan kim bahsedebilir? Fiziksel olarak değil, ruhen üretiliyoruz bizler de daha doğmadan önce bir şişenin içerisinde embriyomuza bizi biz yapan binlerce veri zerkediliyor. Dilimiz, inancımız, kültürümüz vs. Bizler de tıpkı Cesur Yeni Dünya’nın mutluluk ve istikrar için her şeyden, insanca olan her şeyden vazgeçen uygarlığı gibi bir dünya içerisinde yaşamıyor muyuz? Bizler de mutluluk ve istikrar uğruna önce gerçekten, yani hakikatten ve güzellikten vazgeçmiyor muyuz? Elbette biz de standartlaştırılmış bir hayatın içinde bize çizilen sınırlar içerisinde mutluluğumuzu sağlayacak, kaostan uzak en normal yaşamları yaşayıp gidiyoruz. Gerçeklik ağır geldiği anda kendimizi çeşitli uyuşturucuların etkisine bırakıyoruz. Tıpkı soma gibi bizim de kendimize cennet düşü oluşturacak bir çok uyuşturucu ile uyuşuyoruz. Sadece alkol ve uyuşturucu değil demek istediğim, instagram sayfalarında muhteşem hayatlarını paylaşan insanları düşünün ve onları hayranlıkla takip eden binlerce, milyonlarca insanı. Hepimizin kendini uyuşturma yöntemi farklı hepimiz normal hayatlarımızın zor geldiği anlarda bir uyuşturucunun etkisine girip hayatlarımızın yanlış giden kısımlarını sorgulamaktan kaçınıyoruz. Böylece düzen devam edip gidiyor ve bizler onun dişlileri olarak hayatlarımıza kaldığımız yerden devam ediyoruz.
    Bu standartlaştırılmış ve uyuşturulmuş cemaat hayatını sorgulamaya başladığımız ilk an ise bu sahte mutluluk ve istikrar düşü soluyor, gerçeklele ilk kez temas etmiş oluyoruz. Ancak temas ettiğimiz o an tıpkı ciğerlerine hava dolan bebeğin çektiği acı benzeri bir acıyla karşılaşıyoruz: yalnızlık acısı.
    Huxley’in dünyasında karşımızda yavaş yavaş beliriyor insanlar. Her bir kahraman başka bir kahramanı karşılamak için hazırlanıyor sanki. Önce Kuluçka ve Şartlandırma Merkezi Müdürü Thomas’la karşılaşıyoruz. Thomas yalnızlıktan uzak, toplumsal değerlere sıkı sıkıya bağlı, sınıfının tüm özelliklerini bünyesinde toplamış, işine ve elbette uygarlığın ülkelerine iman etmiş bir adam. Hata kabul etmeyen, normalin dışına çıkacak en küçük harekete karşı amansız bir devlet neferi. Thomas’la önce yine kendisi gibi devlete sıkı sıkıya bağlı başarılı bir mühendis olan Henry Foster’la karşılaşıyoruz. Ancak Foster’ın bizim için bir önemi yok o sadece mekanizma içindeki yağlı dişlilerden biri. İşini aksatmayan, işine hayran bir adam. Thomas gibi, ancak Thomas değil. Zira Thomas zoraki bir yalnızlığın içine itilecekken kendisi ıskartaya çıkarılmadan çalışmalarına devam eden olayların akışı içerisinde kendine çizilen kaderi sorunsuz yaşayan bir tip. Tıpkı günümüz sorgulamayan insanı misali.
    Fakat Foster bizim önce Lenina daha sonra ise Bernard ile ilişki kurmamızı sağlıyor. Lenina genç, güzel, uygarlığın öğütlerine uyarak kimseye bağlanmadan herkes herkes içindir ilkesine sıkı sıkıya bağlı bir şekilde yaşamını sürdüren bir kadındır. Fakat uygarlığın ilk açığını Lenina’da görürüz. Herhangi bir kişiye bağlanmanın ayıp ve toplumsal olarak kabul edilemez olduğu bir yerde Bernard’a içten içe bir şeyler beslemektedir. Nedenini kendi de anlamaz zira onun da adlandırabildiği ve tam olarak ismi koyulmuş bir şey değildir bu. Ki bunun daha sonra Vahşi ortaya çıktığında Lenina’nın sadece farklı olana hissettiği karşı konulmaz ilgi olduğunu anlarız. Lenina farklı değildir, ancak farklı olana ilgi duymaktadır. Farklı olanı aramakta, farklı olanı kendi toplumsal şartları içine çekmeye çabalamaktadır. Bunun ilk örneğini Bernard ile ilişkisinde görüyoruz. Bernard’ın ilk görüşmelerinde ilişkiye girmek istememesini yadırgar, normal karşılamaz. Lenina’nın Bernard’ı hayal kırıklığına uğrattığı andır bu. Zira Bernard da farklı olduğunu düşünerek farklı olanı yapmak istemektedir. Lenina’nın Bernard’la ilişkisini devam ettirmek istemesinin bir nedeni de yine uygarlık dışı bölgede yer alan vahşilere ait diyarlara Bernard sayesinde gidebilmek istemesidir. Fakat o da umduğu gibi olmaz o diyarda ilgisini çeken tek şey vahşiler içinde büyümüş olan Vahşi John olacaktır. Evet elbette o da farklıdır. Ve Lenina onunla da farklılığını bilerek onu kendi standartlarına çekerek beraber olmak istemektedir. Sonunda da Vahşi tarafından adice bir biçimde terk edilecek hakarete uğrayacaktır. Okuyucu ister istemez Lenina’nın bunu hak edip etmediğini sorar kendi kendine ancak ortada bir gerçek vardır. Lenina da tıpkı uygarlığın diğer dişlileri gibi bir dişlidir. Tek farkı ki Lenina’yı belki de diğerlerinin ve özellikle Vahşi’nin gözünde düşeren şey budur, Lenina’nın farklı olduğu sanrısı ile hareket edip gerçekten toplumsal olarak farklılık peşinde olan insanlara yanaşma çabasıdır. Bu sebeple Lenina arkadaşı Fancy tarafından da bolca uyarılmaktadır.
    Lenina’nın ilişki yaşadığı erkeklerden biri olan Bernard herkesin gözünde biraz farklıdır. Zira kendisi çelimsiz vücudu, melankolik yüzü ile etrafındaki insanların dikkatini çekmektedir. Bernard bir alfa olmasına rağmen bir gama sınıfının fiziğine sahip olduğu için üretim esnasında yapay kanına yanlışlıkla alkol konulduğu söylentisi yayılmıştır. Ayrıca Bernard, karşı cinse karşı diğer erkeklerde olduğu gibi fütursuz bir ilgi göstermiyor, Engelsiz Golf gibi tüm toplumun sahiplenerek oynadığı bir oyundan haz duymuyordur. Etrafındaki garip bakışlardan utanıyor, bundan rahatsızlık duyuyordur. Sadece arkadaşı Helmholtz Watson ile konuşabiliyor ona farklı yanlarını göstermekten çekinmiyordur. Farklı olduğu, toplumsal normlara uymadığı gerekçesiyle tehdit altında olan Bernard vahşilerin bölgesine geçtiğinde eline hayatının hiçbir döneminde geçmeyecek bir fırsat geçer. Şişede üretilmiş ve uygarlıkta büyümüş fakat daha sonra bir seyahat esnasında kaybolarak vahşiler arasında yaşamak zorunda kalmış Linda ve onun oğlu olan John ile tanışır. John aslında Kuluçka ve Şartlandırma Merkezi müdürünün oğludur. Bu uygarlık için kabul edilemez bir yanlıştır. Bernard kendisine tehlike olan müdür aleyhine bu durumu kullanır ve Linda ile John’u uygarlığa getirir. Artık göz önünde bir insan olmuştur. İstediği insanlarla istediği gibi iletişim kurabilmekte, fiziksel yetersizlikleri insanların gözünden silinmekte, her kadınla istediği gibi ilişkiye girebilmektedir. Yalnızlık günlerini beraber paylaştığı dostu Helmholtz’la bile görüşmez olur. Mahallesinin kendisine karşı tavrı değiştiği için mahallesini kabullenen bir adama dönüşmüştür Bernard. Vahşi onun uygarlığa kendini kabul ettirme bileti olmuştur. Lenina farklı olmayıp farklı insanlara ilgi duyarken, Bernard fiziksel özelliklerinden dolayı gerçekten farklı olup bu farklılığından nefret etmekte, normal insanlar tarafından kabullenilip, saygı görmek istemektedir. Zorunlu ancak kabul edilmez bir yalnızlığını içindedir. Ve Vahşi onun bu yalnızlığını yıkması için bir aracı olmaktadır. Fakat Vahşi’nin kişiliğini Bernard ve uygarlık içindeki diğer insanların elinde oyuncak etmek istememesi neticesinde Bernard eski durumunda beter bir yalnızlık ve itilmişlikle karşı karşıya gelir. Bernard -belki de yapay kandaki alkol söylentisi doğrudur- farklılığına hapsolmuş bir insan olarak hayatına diğer farklı insanların yanında bir adada devam etmek zorunda bırakılır. Tıpkı kendi sosyal ortamından saygı görmeyen ancak zorla kendini kabul ettirmeye çalışan günümüz insanları gibi, sonu hüsranla biten bir atılım yapmaya çalışır. Fakat olmaz, Bernard normal değildir, bu kaderi yaşamak mecburiyetindedir. Yani Bernard bilinçli bir yalnızlığı seçmemiş, yalnızlığa itilmiştir.
    Bernard’ın farklılığını keşfettiği anlarda soluğu yanında aldığı Helmholtz’un yalnızlığı ise daha farklıdır. Helmholtz Duygu Mühendisliği Üniversitesi’nde hocalık yapmaktadır. Bernard’daki fiziki yetersizliklerin aksine fiziği sınıfının tüm özelliklerini taşımakta fakat zihinsel açıdan aşırılıkları bulunmaktadır. Nasıl ki Bernard’ın fiziksel özellikleri onu diğer insanlardan farklı kılıyorsa, Helmholtz’un zihinsel aşırılıkları da onu diğer insanlardan ayırıyor, diğer insanlardan ayrıldığı bir yalnızlığın içerisine itiyordur. Helmholtz sadece Bernard ile konuşurken aşırılıklarını sergileyebiliyordur. Çalıştığı yerde bir gün yalnızlık üzerine yazdığı bir şiiri okuması üzerine yöneticilerin tepkilerini üstüne çekmiştir. Mutluluk ve istikrar değil, güzellik peşinde koşmak istemektedir Helmholtz ancak bunu aşabilecek bir yol, akıtabilecek bir kanal bulamamaktadır. Ta ki Vahşi ile karşılaşana kadar. Vahşi kendisine elindeki Shakespeare’in yapıtlarını barındıran kitabı verip oradan ona şiirler okumaya başladığında Helmholtz bu aşkın güzelliğe vurulur, uzun vakitler Vahşi ile bu güzellik üzerine konuşurlar. Saatler süren konuşmalar o kadar güzeldir ki Bernard’ın bu konuşmaları bölmesine dahi dayanamaz olur Helmholtz. Fakat Helmholtz’un ayrıksılığı da bir yere kadardır. Zira ne de olsa o da şişede üretilmiş, bu toplumsal yapının normlarıyla yetişmiştir. Bazı şeyler hala onun için mahrem, dokunulmaz bazı şeyler ise gülünçtür. Vahşi’nin okuduğu bir şiire verdiği tepkiler onun için de yıkılacak bazı şeylerin sınırlı olduğunu gösterir. Fakat yine de Vahşi’nin bir histeri krizine girip Deltalarca saldırıya uğradığı olay esnasında Vahşi’nin yanında yer alması yine de yalnızlığında ne kadar cesur olabildiğini göstermektedir. Ki neticesinde Helmholtz tıpkı kendisi gibi farklı şeylere ilgi duyan kendisini mutluluk ve istikrar kandırmacasından uzaklaştıran insanlarla birlikte bir adada yaşamaya mahkum edilir. Fakat elbette bu mahkumiyet kendisi için sınırlarını aşacağı bir güzellik, yepyeni bir deneyimdir. Helmholtz mahallesinden çıkmış yeni bir mahalleye geçmiştir. Göze aldığı yalnızlık karşılığında ona yeni bir cemaat sunulmuştur.
    Mahallesizlik... Vahşi’nin durumunu en güzel niteleyecek durum belki de budur. Vahşi, doğup büyüdüğü vahşilerin arasında ayrıksıdır, zira annesi yani kökü kendi uygarlığının toplumsal normlarını yeni yaşam bölgesine de taşımıştır. Herkes herkes içindir ilkesini bir kişiyi sevmenin, bağlanmanın ve evlenmenin hüküm sürdüğü bir diyarda uygulamak istemesi elbette ki orospu yaftası yemesine sebep olacaktır ki öyle de olur. Bu durum John üzerinde büyük bir travma yaratır, annesinin yatağını paylaştığı Pope’a karşı büyük bir nefret duyar. Vahşilerin arasına karışmaya çalışır ancak itilir, ezilir. Bir kızı sever ancak kavuşamaz. Ve nihayetinde kendini Pope’un bir gün getirip bir köşeye attığı Shakespeare kitabında bulur. Hakikat ve güzelliğin izini sürmeye çalışır. Bernard onun için uygarlığa adım biletidir. Kendisini, hakikati ve güzelliği uygar insanların arasında bulabileceğini sanır, ancak yanılır. Mutluluk ve istikrar için gerçeği ve güzelliği gözden çıkarmış, yapay üretilmiş insanlar arasında sadece yalnızlığı derinleşir. Tanrının olmadığı, hakikatin bir kenara itildiği bir ortamda, birbirinin aynısı insanlardan tiksinir. Aşık olduğu Lenina’nın kendisini tıpkı bir fahişe gibi kendisine sunduğunu düşünerek ona saldırır, toplumsal normları yanlış yorumlar belki de onun aradığı saf güzellikten çok uzak bir toplum idealidir uygarlık. Vahşi çareyi sürekli Helmholtz’la konuşmakta bulsa da, Helmholtz’un onun okuduğu bir şiire verdiği tepki Vahşi’nin yine çaresiz kalmasına neden olur: “...Kitabının üzerinden Helmholtz’a baktı, kahkaha sürerken öfke içinde kitabını kapattı ve kalkıp incisini domuzun önünden alan birinin tavrıyla çekmecesine kilitledi.”
    Vahşi, nihayetinde annesi Linda’nın ölümü ve ölüm esnasında annesinin onu Pope sanmasının acısıyla bir histeri krizine tutulur. İnsanları uyuşturan somaları avuçlayarak dışarı atar. Kendilerine dağıtılan somaların ziyan edilmesine sinirlenen gamaların saldırısına uğrar. Sonrasında fordhazretleri Mustafa Mond ile onun huzurunda bir konuşma geçer aralarında. Vahşi’nin arayıp da uygarlıkta bulamadığı şeyler en güzel bu bölümde ortaya konur. Zira Mustafa Mond da tıpkı Helmholtz gibi Vahşi gibi farklılık arayan ancak kendi geleceği uğruna bu arzusundan vazgeçen bir yalnızdır. Fakat onun yalnızlığı adeta bir tanrı yalnızlığıdır. Zira devlet için kuralları koyanlardan biri de odur. Ve Vahşi’ye istediğini verebilecek kişi de yalnız O’dur. Vahşi’nin aradığını ne vahşiler arasında ne de uygar toplum içinde bulamayacağını en iyi Mustafa Mond gösterir. Şöyle bir konuşma geçer aralarında:
    ““Ben keyif aramıyorum. Tanrı’yı istiyorum, şiir istiyorum, gerçek tehlike istiyorum, özgürlük istiyorum, iyilik istiyorum. Günah istiyorum.”
    “Aslında,” dedi Mustafa Mond, “siz mutsuz olma hakkını istiyorsunuz.”
    “Öyle olsun,” dedi Vahşi meydan okurcasına, “mutsuz olma hakkını istiyorum.”
    “Eklemek gerekirse, ihtiyarlama, çirkinleşme ve iktidarsız kalma hakkını da istiyorsunuz; frengi ve kansere yakalanma haklarını, açlıktan nefesi kokma hakkını, sefil olma hakkını, sürekli yarın ne olacak korkusu içinde yaşama hakkını, tifoya yakalanma hakkını ve her türden ağza alınmaz acıyla işkence çekerek yaşama hakkını da istiyorsunuz.”
    Uzun bir sessizlik oldu.
    Sonunda Vahşi, “Hepsini istiyorum,” dedi.
    Mustafa Mond omuzlarını silkti. “Hepsi sizin olsun,” dedi.”

    Sonunda Vahşi uygarlık sınırları içinde fakat toplumdan uzak bir yerde inzivaya çekilir. Fakat ne çare ki orada da yalnız bırakılmaz bir gösteri maymunu gibi sürekli takip edilir. Güzellik ve gerçeği bu dünyada bulamayacağının kanıtı gibi bir son yaşar. Yalnızlık yakıcıdır ve ömür boyu sürmektedir. Ama gerçek ve güzellik aramaya değer olandır. Bunun için yalnız kalınacaksa, bu sadece değerli bir yalnızlık olacaktır.
  • 2008 ANKARA NUMUNE HASTANESİ

    Acil dahiliye servisi koridorunun tüm pencereleri sonuna kadar açılmıştı bu soğukta. Normalde hiç durmayan o koşturmacanın bir an bile eksilmediği o koridorda kimseler kalmamıştı. Hasta yakınları yüksek sesle söylenip duruyorlar,
    hastalarını hasta sandalyeleri ile bahçeye çıkarmak için izin istiyorlardı.

    Pansuman saatinin geldiğini gören
    doktorlar vizitten hemen sonra kendilerini dışarıdaki kafeteryaya atmış, hemşireler diğer hastaların odalarında pansumanın
    bitmesini bekliyorlardı. Zaten vizitte de o hastanın odasına girilmiyor, dosyası ile koridorda değerlendiriliyordu durumu. Yanındaki yatakta da kimseler kalamıyordu haliyle.

    Üst üste koyduğum yüz maskelerin arasına kokusu en yoğun olan dezenfektanı boşaltıp, öncesinden her bir ayrıntısını hazırladığım
    pansuman kutusu ile Ekrem Amca'nın odasına girdim. Acilden diyabetik koma ile yatırılalı üç gün olmuş, yeni yeni bilinci yerine geliyordu.

    Bir sabah, bir de akşam hayalet gibi bir iki dakika görünen huzurevi görevlisinden öğrendiğimize göre ziyaretine gelen
    kimseleri de yoktu. Felç sekeli yatağa bağımlıydı. Son bir aydır yemek yemeyi reddettiği için kan şekeri düşüşleri kontrol edilemez olmuştu artık. En son bilinci kapalı halde odasında bulunmuş, acile getirilmişti.

    Altı aydır yatağa bağımlı olan Ekrem Amca'nın sol kalçasında kocaman, yaklaşık irice bir el girebilecek genişlikte yatak yarası vardı. Yara yeri ülserinden enfekte akıntı katman katman, pisliğin herbir tonuyla akıyordu. Gri, siyah, yeşil ve koyu sarının iğrenç kombinasyonu. Görüntüsü bile koku duyusunu yitirmiş herhangi birine o iğrenç kokunun her bir ayrıntısı tattırabilirdi. O kadar kesif, o kadar iğrenç bir kokuydu ki yayılan etrafa, kokunun da bir işkence çeşidi olabileceğini ilk defa düşünmüştüm o gün.

    Adeta beynimin tüm damarlarını yoğunluğu ile tıkayıp felce uğratan, beynimin herbir hücresini toptan imha eden, o an burnumu koparıp atsalar bir kere bile pişman olmam diyebileceğim o iğrenç koku...
    Öğürmekten midemin katmanlarımın sıkıştığını, karın kaslarımın hamladığını, bir pansumana beş kez ara verip yanına koştuğum çöp kutusuna içimde ne varsa çıkardığımı, kusacağımı zaten bildiğimden hiçbir şey yemeden pansuman yaptığımı; sonrasında dışarı koşup, naneli sakızı sömürüp, envai çeşit kolonyalarla elimi defalarca çitilediğimi ve gün boyunca yemek yiyemediğimi hatırlıyorum yıllar sonra.

    Allahtan bilinci şimdilik yerinde değildi de o halimizi görmüyordu derken; ilk defa o gün üstüste taktığım maskelerimle, öncesinde içeride geçireceğim her bir saniyeyi hesaplamış halde yara yerini açmak için
    yaklaştığımda görmüştüm kabir misal simsiyah gözlerini. Her duygunun rengi vardır ya hani; kat kat pişmanlıklar altında kalmıştı sanki herbir hücresi de gangren olup ölmüştü bakışlarında. Evet gözlerindeki karanlık, pişmanlığın siyahıydı. Bulaşıcı, pis, ağır bir pişmanlıktı bu. Pişman oldum nedenini bilmeden herşeye; o gece nöbetçi olduğuma, bu gözlere şahit olduğuma, biraz önce düşüncesizce attığım kahkahalara...

    Bilinci açılmış, kendine gelmişti. Hızlıca ''Günaydın Ekrem Bey'' dedim panikle kabristan ziyaretine gelen dünya sevdalıları gibi. Ne sorduysam cevap vermedi. Muhtemel nerede olduğunu yeni anlamaya çalışıyordu. Ya da kendini anlatmak zorunda kalacağı, belki de minnet edeceği yeni birilerini görmenin tedirginliğiydi bu inatçı sukütunun sebebi.

    Ani bir kararla pansumanı ertelerken, kan şekerini ve insülin dozunu hemen ayarlamak için yemek isteyip istemediğini sordum.
    Günlerdir de yemek yememişti. Zira ne kadar erken yemek yemeye başlarsa, o kadar çabuk tedavisi düzene girer, o kadar çabuk taburcu olabilirdi. Israrım, defalarca sormam itiraf etmeliyim ki bu yüzdendi. O gün ve diğerleri yemek yemeyi reddeti Ekrem Amca. Az yemek yerse, az dışkılama ihtiyacı olacaktı ve o kadar az altı alınacaktı. O iğrenç yarayı daha az kişi görecek, o kadar az kişi söylenecekti. O kadar az kişi o şekilde bakacaktı gözlerine...

    Hayatımın en zor anlarıydı diyebilirim o pansuman saatleri. Ölmek isteyen o bakışların önünde bulantımı bastırmaya çalışmak, ona farkettirmeden bir bahane yanında öğürmeden dışardaki çöp kutusuna koşmak. Uçurum gibi geçen saatler...

    İşte o gün...Hızlıca kapatırken yaranın üstünü alabildiğim en az nefesle, sıkıca tuttu kolumdan EKrem Amca o zayıf bedeninden,
    kuru gövdesinden beklenmedik bir güçle.
    Ne yapıyorsun bile diyemedim kolumun acısına rağmen. Yarı fısıltı yarı inleme, yalvarıyordu adeta Ekrem Amca:
    -" Nolur kızım.. benim dualarım kabul olmuyor.. nolur dua et bana, Rabbim canımı alsın.. nolur!''

    Sessiz sessiz akan gözyaşlarının arasında saçmalayarak bir iki cümle hecelemeye çalıştım şaşkınlıkla:
    - ''Olur mu Ekrem Amca o nasıl söz? ... "
    - ''Nolur dua et...O'na zor değil... alsın canımı
    benim duam kabul olmaz, olmadı. Çünkü kırdığım bir gönül var benim .. Herşeyimi verirdim şimdi bir kere affettim demesi için...
    Onun affetmesi de yetmez belki, Rabbimin de hesabı varsa, o yüreğin sahibi ya..."
    ......

    İşte yıllar geçmişken, dedemin eski köy evinde kurcalarken çekmeceleri yıllar sonra.
    1978 tarihli bir takvim yaprağı eskimiş, sararmış; okudum tekrar tekrar:
    ....Hz. Davud (asm), ''Ey Rabbim! Her padişahın bir hazinesi vardır. Senin hazinen nasıldır ve nerededir? dedi.
    Rabbi şöyle buyurdu: ''Benim hazinem arştan yüksek, kürsiden geniş, göklerden daha süslü ve cennet nimetlerinden üstündür''
    HZ. Davud, ' Ya Rabbi, O nerededir?' diye sordu. Hak Teala şöyle buyurdu:'' Ey Davud! Benim hazinem kırık gönüllerdedir..''
    ....
    Gecenın üçü. Lambaların yanmadığı köyümün kapkaranlık gecesinde. Uçsuz bucaksız sema. Teleskopumla seyran ederken semanın süslerini; önceleri derdim kendime ''Rabbimin en büyük hazinelerinden
    olsa gerek şu koskoca gökyüzü? ''

    Aklımda takvim yaprağı ve hazineler hazinesini kaybetmiş, kayıp gitmiş, kaybolmuş Ekrem Amca'nın gözleri...

    Rabbimin hazinesi, biricik evi, sahibi olduğu gönlüme baktım bu gece ben. Ucu bucağı yok ki. Öylesine kalabalık...

    Affedemediğim karadelikler..
    Gönlümden yıldız misal kayıp kaybolanlar...
    Kuyruklu yıldızlar gibi gidemeyenler...
    Affını beklediğim güzel gönüller...
    Çook uzaklarda olsa da yörüngesinde nefes aldığım için hala yaşayabildiğim güneşim var bir de:)
    Çok kalabalık be...
    Bu kalabalığın içinde nefes alamıyorum sanki?
    Ben de karar verdim affetmeye.
    Ankara'dan giderken gönlümdeki yükü boşaltmaya.
    Affetmemek en büyük yük işte.
    Ey merhamet, hem ne güzelsin sen;
    af dilemeye de affetmeye de vesile...

    sueda reyyan
  • 2008 ANKARA NUMUNE HASTANESİ

    Acil dahiliye servisi koridorunun tüm pencereleri sonuna kadar açılmıştı bu soğukta. Normalde hiç durmayan o koşturmacanın bir an bile eksilmediği o koridorda kimseler kalmamıştı. Hasta yakınları yüksek sesle söylenip duruyorlar,
    hastalarını hasta sandalyeleri ile bahçeye çıkarmak için izin istiyorlardı.

    Pansuman saatinin geldiğini gören
    doktorlar vizitten hemen sonra kendilerini dışarıdaki kafeteryaya atmış, hemşireler diğer hastaların odalarında pansumanın
    bitmesini bekliyorlardı. Zaten vizitte de o hastanın odasına girilmiyor, dosyası ile koridorda değerlendiriliyordu durumu. Yanındaki yatakta da kimseler kalamıyordu haliyle.

    Üst üste koyduğum yüz maskelerin arasına kokusu en yoğun olan dezenfektanı boşaltıp, öncesinden her bir ayrıntısını hazırladığım
    pansuman kutusu ile Ekrem Amca'nın odasına girdim. Acilden diyabetik koma ile yatırılalı üç gün olmuş, yeni yeni bilinci yerine geliyordu.

    Bir sabah, bir de akşam hayalet gibi bir iki dakika görünen huzurevi görevlisinden öğrendiğimize göre ziyaretine gelen
    kimseleri de yoktu. Felç sekeli yatağa bağımlıydı. Son bir aydır yemek yemeyi reddettiği için kan şekeri düşüşleri kontrol edilemez olmuştu artık. En son bilinci kapalı halde odasında bulunmuş, acile getirilmişti.

    Altı aydır yatağa bağımlı olan Ekrem Amca'nın sol kalçasında kocaman, yaklaşık irice bir el girebilecek genişlikte yatak yarası vardı. Yara yeri ülserinden enfekte akıntı katman katman, pisliğin herbir tonuyla akıyordu. Gri, siyah, yeşil ve koyu sarının iğrenç kombinasyonu. Görüntüsü bile koku duyusunu yitirmiş herhangi birine o iğrenç kokunun her bir ayrıntısı tattırabilirdi. O kadar kesif, o kadar iğrenç bir kokuydu ki yayılan etrafa, kokunun da bir işkence çeşidi olabileceğini ilk defa düşünmüştüm o gün.

    Adeta beynimin tüm damarlarını yoğunluğu ile tıkayıp felce uğratan, beynimin herbir hücresini toptan imha eden, o an burnumu koparıp atsalar bir kere bile pişman olmam diyebileceğim o iğrenç koku...
    Öğürmekten midemin katmanlarımın sıkıştığını, karın kaslarımın hamladığını, bir pansumana beş kez ara verip yanına koştuğum çöp kutusuna içimde ne varsa çıkardığımı, kusacağımı zaten bildiğimden hiçbir şey yemeden pansuman yaptığımı; sonrasında dışarı koşup, naneli sakızı sömürüp, envai çeşit kolonyalarla elimi defalarca çitilediğimi ve gün boyunca yemek yiyemediğimi hatırlıyorum yıllar sonra.

    Allahtan bilinci şimdilik yerinde değildi de o halimizi görmüyordu derken; ilk defa o gün üstüste taktığım maskelerimle, öncesinde içeride geçireceğim her bir saniyeyi hesaplamış halde yara yerini açmak için
    yaklaştığımda görmüştüm kabir misal simsiyah gözlerini. Her duygunun rengi vardır ya hani; kat kat pişmanlıklar altında kalmıştı sanki herbir hücresi de gangren olup ölmüştü bakışlarında. Evet gözlerindeki karanlık, pişmanlığın siyahıydı. Bulaşıcı, pis, ağır bir pişmanlıktı bu. Pişman oldum nedenini bilmeden herşeye; o gece nöbetçi olduğuma, bu gözlere şahit olduğuma, biraz önce düşüncesizce attığım kahkahalara...

    Bilinci açılmış, kendine gelmişti. Hızlıca ''Günaydın Ekrem Bey'' dedim panikle kabristan ziyaretine gelen dünya sevdalıları gibi. Ne sorduysam cevap vermedi. Muhtemel nerede olduğunu yeni anlamaya çalışıyordu. Ya da kendini anlatmak zorunda kalacağı, belki de minnet edeceği yeni birilerini görmenin tedirginliğiydi bu inatçı sukütunun sebebi.

    Ani bir kararla pansumanı ertelerken, kan şekerini ve insülin dozunu hemen ayarlamak için yemek isteyip istemediğini sordum.
    Günlerdir de yemek yememişti. Zira ne kadar erken yemek yemeye başlarsa, o kadar çabuk tedavisi düzene girer, o kadar çabuk taburcu olabilirdi. Israrım, defalarca sormam itiraf etmeliyim ki bu yüzdendi. O gün ve diğerleri yemek yemeyi reddeti Ekrem Amca. Az yemek yerse, az dışkılama ihtiyacı olacaktı ve o kadar az altı alınacaktı. O iğrenç yarayı daha az kişi görecek, o kadar az kişi söylenecekti. O kadar az kişi o şekilde bakacaktı gözlerine...

    Hayatımın en zor anlarıydı diyebilirim o pansuman saatleri. Ölmek isteyen o bakışların önünde bulantımı bastırmaya çalışmak, ona farkettirmeden bir bahane yanında öğürmeden dışardaki çöp kutusuna koşmak. Uçurum gibi geçen saatler...

    İşte o gün...Hızlıca kapatırken yaranın üstünü alabildiğim en az nefesle, sıkıca tuttu kolumdan EKrem Amca o zayıf bedeninden,
    kuru gövdesinden beklenmedik bir güçle.
    Ne yapıyorsun bile diyemedim kolumun acısına rağmen. Yarı fısıltı yarı inleme, yalvarıyordu adeta Ekrem Amca:
    -" Nolur kızım.. benim dualarım kabul olmuyor.. nolur dua et bana, Rabbim canımı alsın.. nolur!''

    Sessiz sessiz akan gözyaşlarının arasında saçmalayarak bir iki cümle hecelemeye çalıştım şaşkınlıkla:
    - ''Olur mu Ekrem Amca o nasıl söz? ... "
    - ''Nolur dua et...O'na zor değil... alsın canımı
    benim duam kabul olmaz, olmadı. Çünkü kırdığım bir gönül var benim .. Herşeyimi verirdim şimdi bir kere affettim demesi için...
    Onun affetmesi de yetmez belki, Rabbimin de hesabı varsa, o yüreğin sahibi ya..."
    ......

    İşte yıllar geçmişken, dedemin eski köy evinde kurcalarken çekmeceleri yıllar sonra.
    1978 tarihli bir takvim yaprağı eskimiş, sararmış; okudum tekrar tekrar:
    ....Hz. Davud (asm), ''Ey Rabbim! Her padişahın bir hazinesi vardır. Senin hazinen nasıldır ve nerededir? dedi.
    Rabbi şöyle buyurdu: ''Benim hazinem arştan yüksek, kürsiden geniş, göklerden daha süslü ve cennet nimetlerinden üstündür''
    HZ. Davud, ' Ya Rabbi, O nerededir?' diye sordu. Hak Teala şöyle buyurdu:'' Ey Davud! Benim hazinem kırık gönüllerdedir..''
    ....
    Gecenın üçü. Lambaların yanmadığı köyümün kapkaranlık gecesinde. Uçsuz bucaksız sema. Teleskopumla seyran ederken semanın süslerini; önceleri derdim kendime ''Rabbimin en büyük hazinelerinden
    olsa gerek şu koskoca gökyüzü? ''

    Aklımda takvim yaprağı ve hazineler hazinesini kaybetmiş, kayıp gitmiş, kaybolmuş Ekrem Amca'nın gözleri...

    Rabbimin hazinesi, biricik evi, sahibi olduğu gönlüme baktım bu gece ben. Ucu bucağı yok ki. Öylesine kalabalık...

    Affedemediğim karadelikler..
    Gönlümden yıldız misal kayıp kaybolanlar...
    Kuyruklu yıldızlar gibi gidemeyenler...
    Affını beklediğim güzel gönüller...
    Çook uzaklarda olsa da yörüngesinde nefes aldığım için hala yaşayabildiğim güneşim var bir de:)
    Çok kalabalık be...
    Bu kalabalığın içinde nefes alamıyorum sanki?
    Ben de karar verdim affetmeye.
    Ankara'dan giderken gönlümdeki yükü boşaltmaya.
    Affetmemek en büyük yük işte.
    Ey merhamet, hem ne güzelsin sen;
    af dilemeye de affetmeye de vesile...
  • Bulutlar yaratılmıştı önce. Yazgısında bir kadının saçlarına düşme payı. Bulutlar, yüreğinde o gökkuşağı renkleriyle… Günahı, bir elmayı koparıp, bir sözü inkar edip aşk ile kovulmakla neticelendirdi kadını. Gökten düşerken melek kanatlarının gölgesi ve sessizliğiyle anlayamadı..
    Suçu neydi?

    Diğer yarısıyla birlikte bütün olan bir günahtı bu ve teninde onun hatırası gül yaprakları. Yüreğinde büyüyen bir nesille düşüyordu gökten, melekler aleminden yeryüzüne…

    Önce toprakla bütünleşti…
    Gözyaşlarının yağmur olduğu, balçık olduğu özüyle..
    Çamura bulandı elleri ve o çamur ki alnına kara bir leke…
    Bu leke ki yüreğindeki tohumla büyüyen, onun yüreğine utançtan bir gölge…

    Yalnızdı kadın, çilesiyle…
    El becerisiyle ve cennetten öğrendiği sanatlarıyla ve o sanatın bir parçası elleriyle kundaklar dokudu kendine. Koza gibi.. Onu, mahremini, varlığını, ruhunu ve geleceğini örtecek olan..
    Utandı…

    Balçıklar üzerinde, bir balçık gibi yürüdü.. bulabilmek için günahının bir diğer yarısını…

    Günahı ise onu bu hallere düşüren Aşkın peşinde..
    Hayır hayır sadece aşkın peşinde..
    Meyveye tat, cennete isim ve tenindeki toprağa rüzgar olan diğer yarısının.
    Bir utanç savruldu gökyüzüyle..
    Bir fısıltı…
    Dinlemedi adam!!
    Dudaklarında tatlı sarhoşluğunun hatırası…


    Zaman unuturken varlığını ve kabuklarını pul pul soyarken kadın kızgın bir güneşin eşliğinde, gül yaprakları kaldı geriye..
    İnsan olmanın ölçütüydü bu..
    Biraz kahverengi, çokça balçık.. yazgı ve gül rengi…
    Utanışını, bu hissi örtmek kat kat kapatmak isterken rüzgar kadını, dinlemedi..
    Koparıp attı elleriyle…
    Utanç değildi hissettiği…
    Aşk ve daima varolacak olan bir sevgi...


    Yaşamın yüreğindeki müzik ki her ikisinin adımlarında ürkek pırıltı…
    Birbirlerine yaklaştıran ve yaklaştıracak olan…



    Nice engeller çıktı yollarına.
    Oysa dünyada sadece ikisi…
    Gökteki melekler izlerken bu iki cennet tanesini..
    Bu balçıktaki alemi…
    Duaları eksik değildi..
    Yüreklerine doldu melek duaları ve her ikisinin bir dudaklarında gül rengi bir nefes…

    Sevgiydi…



    Savaşlar gördü kadın,
    Yüreğin dedi rüzgar.. nelere gebe.
    Bak ve utan.. bak ve yıkıl, dön balçığına, geldiğin yere...
    Sen ki kadınsın, ne cennet ne insan.. sen ki hep yarım... utan!! Sarıl kabuklar içine..

    Senden olan parçalar ki yeryüzünün felaketi. Utan ve yol ver diğerine...
    O günahsız. Dön, yeryüzünün cehennemine…

    Rengine yakın…



    Bulutlar gürledi yüreğinde diğerinin.
    Bir yüreği var mıydı?
    Hissetti.. yüreğine yakındı.
    Bulutlar gürledi ve dinledi sesi…

    Utan ondan.. Niçin bu adımların.. Hepsi boş yere..
    O ki seni kovduran cennetten..
    O ki kanatlarını kırdıran..
    Bir parça ışık kalmış ayaklarının gölgesinde..
    Gücün nerede alemi titreten, meleklere secde..
    Ey sen.. dön geriye….


    Yağmurlar yağdı henüz incilerde yeni büyüyen meleklerin gözlerinde..
    Onlar daha toy,
    Onlar daha anlaşılmaz, düzeni dahi anlamaz yürekleriyle…
    Yağmurlar yağdı kadınla adamın birbirlerine kavuşan adımlarının gölgesinde...

    Birbirlerini buldular o an.
    Rüzgar aralarında doğu batı kadar keskin bir müzik...
    Uykulu bir düş..
    Uyandırmayan….

    Okşadı adamın balçık varlığını... Rüzgarla kuruyan...
    Yüreği sıcacıktı, gördü.
    Yağmurlar yağdı…
    Rüzgarın tüm kirini arıtan..
    İkisini bir, ikisini bütün kılan….




    …. Bir gül düştü, bir gelincik.. yeryüzü topraklarını sardı çiçekler ve insan var oldu…
    Bir kadın ve erkeğin bütünlüğünde.
    Meleklerin duası o bütünlüğün ki yüreğinde.
    Bir kadın ve erkek varlığını hatırlayana kadar ve ondan da öte bir kadın, varlığını, kıymetini, sonsuzluğunu farkedene kadar.. Yaşamı değiştirme gücünü…
    Bir gül düşecek, bir gelincik.. yeryüzü topraklarına;
    Bir rüzgar eşliğinde...

    O en tiz sesiyle "Savaş" isminde…



    Düzen değişene kadar,
    Kadın silene kadar alnındaki bu uğultulu lekeyi..
    Duyana kadar yüreğindeki sesi..
    Balçığın ki kaderi unutulmuş bir toprak..
    Gül rengi, toprak olana kadar..
    Cennetle varlığının bütünleştiği….

    " https://soundcloud.com/...o-1/sad-piano-violin "


    ...

    Savaşlardan bahsederken kalemim kırılıp çiçek açtı her seferinde ve fısıldadı yarını; bir kadının yüreğinden, yarınların yüreğine...

    Duyuyorsunuz biliyorum.
    Yaşamın yazgısını değiştirmek için dinlemek kafi.

    Özellikle biz kadınların...



    İncelememi:

    İncime, Ferda'ya, Ebru'ya ve Buse'ye olmak üzere Varlığımla tüm Kadınlara ithaf ediyorum.

    Gelecek, bizim ellerimizde.
    Herzaman ve Her şeye Rağmen...


    Vaktiniz, varlığınız için teşekkür ederim...
    Sevgiyle...
  • https://www.youtube.com/watch?v=huGuzi28d3w

    her şey yapılabilir
    bir beyaz kağıtla
    uçak örneğin uçurtma mesela
    altına konulabilir
    bir ayağı ötekinden kısa olduğu için
    sallanan bir masanın
    veya şiir yazılabilir
    süresi ötekilerden kısa
    bir ömür üzerine.

    bir beyaz kağıda
    her şey yazılabilir
    senin dışında
    güzelliğine benzetme bulmak zor
    sen iyisi mi sana benzemeye çalışan
    her şeyden
    bir gülden bir ilk bir sonbahardan sor
    belki tabiattadır çaresi
    senin bir çiçeğe bu kadar benzemenin
    ve benim
    bilinci nasırlı bir bahçıvan çaresizliğim
    anlarım bitkiden filan
    ama anlatamam
    toprağın güneşle konuşmasını
    sana çok benzeyen bir çiçek yoluyla

    sen bana ışık ver yeter
    bende filiz çok
    köklerim içimde gizlidir
    gelen giden açan soran bere budak yok
    bir şiir istersin
    “içinde benzetmeler olan”
    kusura bakma sevgilim
    heybemde sana benzeyecek kadar
    güzel bir şey yok

    uzun bir yoldan gelen
    tedariksiz katıksız bir yolcuyum
    yaralı yarasız sevdalardan geçtim
    koynumda bir beyaz kağıt boşluğu
    her şeyi anlattım
    olan olmayan acıtan sancıtan
    bilsem ki sana varmak içindi
    bütün mola sancıları
    bütün stabilize arkadaşlıklar
    daha hızlı koşardım
    severadım gelirdim
    gözlerinin mercan maviliğine

    sana bakmak
    suya bakmaktır
    sana bakmak
    bir mucizeyi anlamaktır

    sana sola bakmadan yürüdüğüm yollar tanıktır
    aşk sorgusunda şahanem
    yalnız kelepçeler sanıktır
    ne yazsam olmuyor
    çünkü bilenler hatırlar
    hem yapılmış hem yapma çiçek satanlar
    bahçıvanlar değil tüccarlardır
    sen öyle göz
    sen öyle toprak ve güneş ortaklığı
    sen teninde cennet kayganlığı iken
    sana şiir yazmak ahmaklıktır

    bir tek söz kalır
    dişlerimin arasından
    ben sana gülüm derim
    gülün ömrü uzamaya başlar

    verdiğim bütün sözler
    sende kalsın isterim
    ben sana gülüm derim
    gül sana benzediği için ölümsüz
    yazdığım bütün şiirler
    sana başlayan bir kitap için önsöz

    sana bakmak
    bir beyaz kağıda bakmaktır
    her şey olmaya hazır
    sana bakmak
    suya bakmaktır
    gördüğün suretten utanmak
    sana bakmak
    bütün rastlantıları reddedip
    bir mucizeyi anlamaktır
    sana bakmak
    Allah’a inanmaktır