Çocukluk yaşam köklerinin inşa edildiği en temel dönemdi. Hiçe sayıları da çoğu zaman, görünmezdi, bilinmezdi. Ama insanın kumaşıydı. Söyleyen her söz, her hareket, her davranış hatta en küçük bir detay bile çocuk için hayata dair birer ilmek, kumaşına atılan bir düğümdü. Eğer az düğüm atılırsa ilmekler seyrekleşir, kumaş tutunamaz, parçalanırdı. Eğer çok düğüm atılırsa ilmekler sıklaşır, kumaş küçülür, sertleşirdi.