Pür telaş yaşadım sanki çok acelem varmış gibi ,
Herşeyde olmaya çabaladım
Sanki ben olmayınca bir şeyler eksik kalacakmış gibi...
An oldu zamanla yarıştım
Geçme ihtimalim varmış gibi...
Yanılttıkça insanlar
Hep bir şans daha tanıdım bazen abarttım
Üç beş sayısını sayamadım ,
Meğer herşey değişir de bir tek insanlar değişmezmiş. ...
Ve ben en çok kendimde yanılıp
Kendime mahçup kaldım ,
Ne zamana yetişebildim
Ne yanında olduklarımı gün geldi yanımda bulabildim...
Meğer yorulmayı ben yaşamak sanmışım ,
Meğer en lazım olan kendimi hep başkaları kazansın diye harcamışım ....
Meğer daha dün gibi aklımda olan çocukluğum
Çok geride kalmış ...
Dağ gibi bir ömrü bilmeden yerle bir etmenin
Şimdi kâh şaşkınlığını
Kâh pişmanlığını yaşıyorum ...!
AHRÂZ SNR