Ben kahvemi aldım ve beni tek tek derinden etkileyen sahnelere şöyle bir gideyim dedim. Hemen dilime melodiler döküldü mırıldandım notaları: la, solfa#sol mi, midomire... Selvi Boylum Al Yazmalım... Sevgi neydi? Sevgi emekti.
Her şey böye birbirine girdiğinde durmalı insan. Dünya dönse de o durmalı. Yol kenarındaki bir bank gibi, toprak kaymasına aldırış etmeyen ağaç gibi. Sadece durmalı. Susturmalı kafasının içindeki kesif cümleleri.
Bazen ne hissettiğimizi bilemeyiz. Karışır zihnimiz, duygularımız... Doğru sandığımız duyguları, doğru sandığımız insanlara giydirmeye olan gayretimizden olsa gerek ki, kendi doğrumuzu şaşırırız.
Derler ki, ab-ı hayat ağaçlarda ve kitaplarda gizlidir. Çünkü toprak, önce ağaca fısıldar sırrını. Sonra, yapraklarla örtülü dallara konan kuşlar, bu sırdan bir parçayı gökyüzüne taşırlar. Ve bilinir ki, ses kelamın eşiğidir, çok geçmeden kelime olup düşer sayfalara. İşte sen hem kalemin gücüne inan hem toprağın sırrına...