Muharrem Ertaş 'benim söyleyeceklerimi, benden önce gelen şairler/aşıklar dile getirmiş. Ben onların devamıyım, sozlerini tekrar ederim" der. Oğlu ise kendi şiirlerini yazar, eserlerini yaratır. Peki bu gün yok mu o yoksulluk, o acı, o aşk vesaire.. bence fazlasıyla var. Ancak 'insan' hiç olmadığı kadar değişti ve bu nedenle geriye dönerek kendisi olamıyor 'insan'. Ne kadar uğraşırsa uğraşsın, yaratamıyor kendini; kopyalıyor sadece idol aldığı kişi ve eylemleri.
Güneşli güzel günleri, aydınlık yarınları umut etmek kaliyor ohal'de bizlere. Gayrısı fazla ütopik gibi. Teşekkür ederim görüşleriniz için 🙏🏼
Yorum yapabilmek için giriş yapmanız gerekmektedir.