Çünkü, kırıklık bir kere fark edildiğinde sürekli bizimle gelir. Özellikle içimizde oluştuysa eğer, muhtemelen varolduğumuz sürece bizimle olur. Tıpkı, çocuklukta yaşadığımız onca mutluluklara rağmen bizi şekillendirenlerin acılar ve travmalar olması misali ya da aniden karnımızın tok olduğunu hissetmeyip düşünmeyip ama açlığı tüm hiddetiyle hissedebiliyor olmamız gibi bir durum. Sanırım, birinde sonsuz olmak için en kolay gidilen yol.
aslında kırgınlık yerine mutluluklada sonsuz olabilirler ama en kolay yolu seçiyorlar sanırım.
Sizi kırabilecek kadar yakın olmanız için, öncesinde sizi mutlu da etmiş olmaları gerekmez mi? Yani demek istediğim, sizi kırmış birinin öncesinde verdiği mutlulukların da olmuş olması yüksek bir ihtimal. Ama biz, kişiyi anımsadığımız zaman, çoğunlukla verdiği mutluluklar yerine kırgınlığı hatırlıyoruz. Neden? Bence, bize iyi olanlar hiçbir zaman olağandışı görünmez bizlere. O yüzden, olağandan sapma olmadıkça hiçbir mutluluğun bende bakî yeri olacağını düşük ihtimal buluyorum.
herkesin yapısı farklıdır tabii siz kırgınlıkları anımsarsınız ben mutlulukları
Orası aşikâr. Lâkin, yukarıda bahsettiğiniz sorudan dolayı, sizin de kırgınlıkları hatırlıyabiliyor olduğunuz anlamına gelmiyor mu?
aslında ben orada sitem ediyordum biraz da yani neden mutluluk yerine kırgınlık bırakmayı tercih eder gibisinden
Ben, en iyisi susayım. Tamamen yanlış gitmişim. Kusura bakmayın, lütfen! İyi akşamlar ve mutlu yarınlar diliyorum, hanımefendi.
hahaha sorun değil size de iyi akşamlar
Yorum yapabilmek için giriş yapmanız gerekmektedir.