Konuşma esnasında ses tonu duyguları yansıtır, yazışırken ses tonu duyulmadığı için söylenen yanlış anlaşılabilir. Konuşma esnasında karşı tarafın da duygusunu hissetmek önemlidir. Dolayısı ile konuşmak her zaman yazışmaktan daha değerlidir.
Peki yazarlar? Onlar nasıl konusmadan tek bi cumle ile bu kadar duyguyu anlatabiliyorken konusan bizler niçin hiçbisey anlatamıyoruz. Sorun yazarken karsı tarafın ne anlayacagını dusunmemek mi ,yoksa konusurken aklına gelemeyen cumlelerin kendini anlatamıyor olusuna yakındıgımız sitem mi?
Bu onların yazar olmasından, okuyucusunu yada hitap kitlesini bilmesinden ve okuyanın; kendini okuduğu kitaptaki karakterlerden biri ile özdeşleştirmesinden kaynaklanır. Yazarlar karakteri oluşturur duygularını ortaya koyar ve anlatır, bizlsr okur ve benimseriz. Keza Sabahattin Ali ile Beyza Alkoç ( kendini yazar sanan) arasında ki fark gibidir. Bizler ise maalesef konuşurken karşıda kini anlamadan konuşup cvap verdiğimiz için yazmayı beceremeyiz, konuşmak ise bir nebze..
Aslında burada sorun yanlış anlaşılmaya açık; sorduğun sorudan ilk olarak şu çıkıyor biriyle konuşmak mı yoksa ona yazmak mı çıkıyor, ama sonradan anladığım kadarıyla aslında biri ile konuşarak açıklamak mı yoksa hiç açılmadan kendi kendine kağıda dökmek mi anlamında sormuşsun ben o yüzden ilk konuşmayı tercih etmiştim ama senin sorun farklı sonuçlar çıkarabilir. net cevabı olmayan tartışmaya açık bir soru olmuş aslında.
Yorum bulunamadı.