Bu dünyada vakit geçirirken mutlu veya huzurlu olmayı hedefleyerek yaşamak benim düşünceme göre, bizi bu kadar umutsuzluğa sürükleyen tek şey. Örneğin mutlu olmak için bir şeye ulaşmayı beklersek mutlu olamayız, ulaştığımızda bile süren geçici bir mutluluk sonrasında yerini amaçsızlığın yönettiği bi depresyona bile bırakabilir. O yüzdendir ki yaşarken mutlu olmalı insan, mutlu olmak için fazla neden aramamalı. Onu mutlu eden insanlarla birlikte olmalı, zehirleyici insanları başlarda acı da verse kendinden uzaklaştırmalı. Bu değişiklikler zorlu olacaktır mutlaka, ama insan kendini bazı alışkanlıklara mahkum etmemeli ve mutlu olma fırsatını kaçırmamalı. Ön yargılarını yıkmalı ve hiçbir kişi veya düşünceyi uzaklaştırmadan ama birisine özellikle yakın olmaya da ihtiyacı olmadan yaşamalı. Önce özgür olmak lazım ki mutlu olalım. Mutlu olalım ki mutlu edelim ve bizi mutlu edecek insanlarla yaşayabilelim :)
O konu hakkında en son yorum yapmaya çalıştığımda sadece ve sadece neredeyse tamamen dini temeller üzerine oturmuş düşüncelerin sonuca ulaşabildiğini gördüm. Herkes için uygun olmayan bir durum doğuruyor tabii bu da. Ne diyelim, burada birbirimizi kırmak, yanlış insanları sevmek ve ölmek için bulunuyoruz diye bi alıntı yapalım bari :)
Yorum yapabilmek için giriş yapmanız gerekmektedir.