Hangi ressamı vurur bilmem, endamın sarar da benliğimi ben beni tanımam kaldırımlarda kafesleri yutan kafese doğru alaca bir at koşar içim de zamansız mekânsız nefese doğru
Rüveyda, seziyorum; tahammülün kalmadı
Ama dur, boşaltayım bütün çığlıklarımı
Asırlardır köhne barınaklarda
Küflenen, çürüyen çığlıklarımı
Şairin hüzünle iç çektiği nokta..
At vuruldu, içim paramparça Rüveyda..
Yorum yapabilmek için giriş yapmanız gerekmektedir.