Yalnızdır insan,ve hep kalabaklara karışma telaşı bundandır. Yalnız kalabalıklar kalabalık yalnızlıklar oluşur şehir şehir ülke ülke, kalabalık attıkça artmaktadır yalnızlık da!!
İnsan yalnız değildir, yalnızlaştırılır. Önce ufak tefek üzüntüler sarar dört bir yanı, kırılırsın, çok kırarlar seni. Güvenirsin, sırtını döndüğün an aldatılırsın, ihanet tüm umutları soldurur. Bakarsın olmuyor, kalabalıklar derdi daha da derinleştiriyor, içinin en kuytu köşelerine çekilirsin. Sonra da tüm herkese kapılarını kapatır, yalnızlığı selamlarsın.
Bende Halil Cibran tabiriyle; Yalnızlığı istedim. Çünkü nezaketi zayıflığın bir parçası, hoşgörüyü ödleklik, yücelmeyi böbürlenme fırsatı kabul eden kalabalığın terbiyesizliğinden usandım.
Sanırım en doğrusu bu.. Her güzel şeyi kötüye bağlayan bu insan kalabalığın içinde yalnız kalmak en iyisi.
Yorum yapabilmek için giriş yapmanız gerekmektedir.