Netflix'te yanılmıyorsam Explained belgeselinde onlarca kişinin 11 Eylül ile ilgili anılarını soruyorlar. Çoğu bariz biçimde yanlış, çünkü onların anlattığı gibi olması mümkün değil. Ramachandran'ın Öykücü Beyin kitabı bu açıdan çok zihin açıcı. Beyin çoğu zaman eldeki verilerle bize öyküler yaratan bir düzenek, bazen gereğinden fazla ciddiye alıyoruz.
Ben de benzer belgesellerle karşılaşmıştım. İnsanlar olayın hikayesel boyutuna o kadar odaklanıyorlar ki ayrıntıların hemen hiçbirini ya hiç hatırlamıyorlar ya da büsbütün yanlış hatırlıyorlar. Tabi zaman geçtikçe öykü de değiştiği için ana hikaye de bir noktadan sonra tanınmaz hale geliyor. Geriye gerçeği yansıtan bir şey kalmıyor nerdeyse. Son cümlene katılıyorum, kitaba da denk gelirsem bakacağım ilk fırsatta.
Benim için ilham verici olan belgeselin son kısmındaki hatırlama ve hayal kurmanın beyinde aynı bölgeleri harekete geçirmesiydi. Son zamanlarda nostalji ile ilgili sık denk geldiğim geçmişin çok iyi olduğu fikri ve faşist rejimlerin kullandığı geçmişte çok müreffeh olunduğu, gelecekte bunun yeniden oluşturulacağı ümidi verme tekniği sanki bu hatırlama işinin hatadan ziyade adaptif bir şekilde bu hale geldiğini düşündürüyor bana.
Yorum yapabilmek için giriş yapmanız gerekmektedir.