Bütün yenilmemiz budan değil midir ? Kendimizle çarpıştığımız duruma düşüşlerimiz..
Belki,Her zafer gelecekteki yenilginin tohumlarını taşır.Ama her düşüşün içindeki kendimizi tanıma serüveni ister istemez bizi daha da yalnızlaştırıyor. Kendini tanımak; Bu süreç her ne kadar sancılı olsa da Ben kimim? Hiçte kolay değildir bu soruyu cevaplamak. Nasıl düşüneceğini, nasıl yaşayacağını, nasıl mutlu olacağını kendine sormasıdır.” diye düşünüyorum tabi ne düşündüğün de önemli
''Her zafer gelecekteki yenilginin tohumlarını taşır.''
Evet kesinlikle öyle. Her şeyde bu geçerli mutluluk acıyı, sevinç hüznü beraberinde getirir.
Ben neyim? Sorusu da cevaplanması çok güç bir soru. Benlik bir süreklilik doğum ve ölüm arasında olan zamanda oluşan bir şey. Bu yüzden hiç bir zaman ben buyum diyemeyiz çünkü benlik devamlılıktır.
Kendimizi tanıdıkça yalnızlaşıyoruz çünkü belli bir noktaya kadar hep kalabalıkta arıyoruz içimizde bulacağımız şeyi. Sonra içimize bakmamız gerektiği dank ediyor kafamıza, yalnızlaşak değil de durulaşmak.
Durulaşmak deyince Edip'in dizeleri geldi aklıma. Diyordu ki: "İnsan kendine yaptığı yolculuktan yeni bir haber ile döner." Kastettiği şey insanın içine dönmesi ve içini keşfetmesi. Yalnızlığın da çoğulluğun da insanın kendi içinde taşıması... İnsan her şeyiyle sorumlu olması öncelikle içine yani en derinine dönmesi. Yoksa bunun sorumluluğunu yerine getirmemesi sonucunda der ki: durmadan suçlusunuz, durmadan suçlusunuz ve artık gücünüz yok kendinizi ödemeye. Derken yalnızlığın da çoğulluğun da en derinlerde olması. Benlik basit bir kavram değildir. İnsan içine dönmeden bir şey elde edemez. Eğer yüzeydekilerle yetinerse, yetinmek tamamlanmamış bir eksliklik olarak kalır. Yalnızlığı toplumdaki kalabaklarin içinde ararsa sartre'ın dediği gibi olur. Ne diyordu Sartre: Yapayalnızım, ama bir kentte yürüyen bir ordu gibiyim...
Derinlik yüzeyin inkarıdır:)
Yorum yapabilmek için giriş yapmanız gerekmektedir.