Makul bir iddia. Haddi aşmadan, Foucault'a nazire niyetiyle mini bir gözlemimi aktarayım.
Yazarın bilgi sırları için düşündüğü denge sarsıcı bu değer mekanizmanın insan ilişkilerinde benzer bir yansımasını gördüm.
Çevrendeki insanları değersiz görme de bir ilgi aracıdır ve mevcut değer hiyerarşileriyle oynamadan ilginin basamakları tırmanılmaz. Alışıldık değeri gösterme, ilgiyi yakala.
Sarsılmasını arzu ettiğimiz her değerde de kendimizle, kendi yaşanmışlığımızla alakalandırdığımız ve gururumuzu incelten bir boyut yok mudur aslında? Değersizleştirip silkelemek istediğimiz özelliğe bir başkasında rast geldiğimizde de kendimize duyduğumuz saldırgan ilginin bir yansıması olarak diğer kişiyle ilgileniriz. Esasen ilgimiz diğerleriyle değil de kendimizle kurduğumuz ilişkinin derinliğini artırmak, basamaklarını tırmanmak amacıyla şekilleniyor gibi geliyor bana. Değerli yorumunuz için teşekkürler.
Kesinlikle katılıyorum. Herkesin zıttıyla kendi eksiğini tamamlamaya çabalaması...
Konuyu "yaşanmışlık- yaşanmamışlık" gerçekliğinde ve benlik algısının derinliğine yönelerek yorumlamanız farklı bir bakış açısı kattı. Ben teşekkür ederim.
Yorum yapabilmek için giriş yapmanız gerekmektedir.