Eskiden ben de kardeşim kitaplarımı karalayınca çok üzülürdüm. Hatta bunun için ağladığımı bile bilirim. Ama sonra dedim ki ben niye ağlıyorum, niye canımı sıkıyorum. O benim canım kardeşim, onu çok seviyorum. Bunu bilinçli olarak yapmadı, daha çok küçük ve yaptığının yanlış olduğunu bilmiyor. Masumca bir hareket aslında. Hayat böyle şeylere kızıp üzülmek için çok kısa. Kardeşimden kıymetli mi. Sevdiğim bir yazar kitabımı imzalasa nasıl mutlu olurum. Bu da kardeşimin imzası. O da öyle imza atmak istemiş. Ondan bir hatıra olarak kalsın bende. Bunu saklayayım. Büyüdüğünde birlikte bakıp güleriz. Şimdi kardeşim büyüdü. Arada bir karaladığı kitabı açıp bakıyorum tebessüm ederek 😊