Olaya şu açıdan bakmak lazım: O dönemde herkes devlete Cihan Harbi adı altında devlet için canını, malını ortaya koymuş, devleti bir nevi kaçınılmaz felaketten kurtarmaya uğraşıyorlardı. O dönemde bu fikirleri düşünecek zaman dahi yoktu. Ancak ondan önceki devre gidersek kendi döneminde istibdat yaptı denilen Sultan Abdulhamid döneminde dahi daima tebanın iyiliği, menfaati iştenmiş, halkı yaşar ki devlet yaşasın sözü düsturuna hareket edilmiştir. Bu sistemden memnun olan halk ise yönetime fikir sunma ihtiyacı hissetmedi zaten...