La tahzen
Üzülme
Seni bir işiten var
Seni, senin kendini bile sevmenden önce o sevdi seni
Senin kendini bile bilmediğin unutuş kuyularından o çekip çıkardı seni
Çektiğin acılara habire meşgul çalan telefonlar gibi kör ve sağır değil o
Bak, yüreğinin her yangınına o yetişiyor
Yitirdiklerinin hepsini sana iade edeceğine söz veriyor
Seni herkesten çok o anlıyor
Seni, senin kendini düşündüğünden çok o biliyor, o düşünüyor
Şimdi, gözyaşlarınla imzalayasın istiyor yakarışlarını
Bir ebedi çerçevenin içinde, gösterişsiz, içten bir kullukla fotoğraflamak istiyor seni
Dağılıp giden ömür kırıntılarının arasından sıcacık bir kardelen ümidi devşiresin istiyor
Keyfinin çatlak kabuklarının arasından sonsuz teselli pınarları akıtmak istiyor
Mevlana