Bu nasıl bir bakış açısıyla baktığına bağlı. Bence biraz dağlık bir yol hayat. Bazen dik yokuşları zar zor, ağlayarak çıktığımız yokuşları var bazende gülerek eğlenerek indiğimiz yokuşları :)
Aslında hep ulaşmamız gereken bir zirve var yani yokuş yukarı, bazen yaşantılarımızın bizi kolayca çıkardığı yokuş, indiğimizi hissettiriyor. Oysa o yokuş hep yukarı çıkıyor; Ölene kadar. Bunu insanın yaşamının sonuna kadar bir şeyler öğrenme çabasına benzetebiliriz.:)
Yola nereden başlayacağımı kırk yaşımda anladım, diyor devamında. Yani aslında bir açıdan olumsuzluk içeriyor ama en azından nereden başlayacağını anlamış olması da önemli.
