şiirlerin yüzümüze çarpan acı gerçeklerine rağmen okumak isteyişimiz mazoşistlik değil de nedir
Ben bir aziz değilim, hele gündüz değilim Attığı her adımda siyah bir iz bırakan
Bir yanında ürküten bir baldıran gövdesi Bir yanında kederi özümleyen bir lâle Merhamet sahrasının uyuyan gecesiyim Bırak da, böyle bitsin bu günahkâr serüven
Bırak da kurtarayım bu emânet sarayı Yeter, intiharınla oyduğun yüreğimi Umutsuz şarkılarla avutulduğum yeter Göğsümde bir yanardağ kıvranıyor Rüveyda
Yaraları kapandıkça kanıyor Rüveyda Duman çöktü güneşin sitem aynalarına Aralandı perdeler; şimdi sessiz değilim Dertliyim, viraneyim, ben bir aziz değilim Azizler tohum eker sevgi tarlalarına*
haklısınız, aydınlandım
Yorum yapabilmek için giriş yapmanız gerekmektedir.