Ya da artık herkes 'yalnız' kalmak istiyor. Yalnız kalınmamak için yapılan eylemlerin pasifliği ve basitliği öteki yandan bu kişilerin aslında yalnız kalmak istediğini göstermez mi? Tabii bunu romantize ettikleri sürece.
Aslında yalnız kalmak istediklerini değil, yalnız kalmayı nasıl da bilmediklerini gösterir. Sürekli onları kalabalığın içinde yalnız hissettirecek bu sevgisiz pozisyonlarda kaldıkça hissedecekleri rahatsızlık duygusu bir yandan bağımlılık yaratır ve insanları bu döngüye zorunlu kılar. Gerçekten nasıl yalnız kalacağını bilemeyen 21. yüzyılın sosyal ve teknolojik toplum insanı da bu duyguya en yaklaşabildiği anı yani kalabalığın içinde yalnız olduğu melankoliyi arar diye düşünüyorum.
Yorum yapabilmek için giriş yapmanız gerekmektedir.