Belki kalem, belki kağıt, ama asıl gereken yüreğin sızısıdır.
Bir kaybın ağırlığı mı taşır kalemi, yoksa bir sevdanın ateşi mi tutuşturur cümleleri?
Belki bir gülüşün gölgesi, belki bir vedanın yankısıdır yazdıran.
Hayat, bazen en keskin satırları kendi elleriyle yazar insanın içine.
Ve biz, sadece dökeriz kâğıda, acıyı, özlemi, aşkı.
Yazmak için ne gerek, bilir misin üstadım?
Kendi içine bakacak cesaret gerek.
Hissedip de sustuklarını haykıracak bir yürek gerek.
Çünkü yazmak, bazen kanayan bir yaranın dilsiz çığlığıdır.
Bazen de kaybolan bir hayalin ardından bırakılan bir iz.
Ben değilde sanki sizin çok biriktirmişliğiniz var gibi yazmaya çekindiğiniz hisleriniz var gibi
Yazamadım
baktım kalemin ucu eğri güvenemedim
Mürekkep kara yüzlü sır verilmez
Kağıt iki yüzlü önü var arkası var
Ee üstadda burda böyle diyor şimdi ne olacak gereken ne??
Yorum yapabilmek için giriş yapmanız gerekmektedir.