Bunlar bana şunu düşündürdü. Acaba insanoğlu kötüye mı meyilli. Bir insanla aramız bozulduğunda da hep olumsuz şeyleri düşünüp duruyoruz. Neden iyi şeyleri görmezden gelipte yaşanan olumsuzluklar gözümüzde büyüyor?
Kötüden ziyade olumsuzluklara, melankoliye müptela gibiyiz. Birde sanırım acıları en derine işliyoruz ordan başlayarak tüm alanı kaplıyor ve ilk feveranda başta acı alıyor selamımızı :)
Yorum yapabilmek için giriş yapmanız gerekmektedir.